Postanowienie IV CNP 8/11

Sygn. akt IV CNP 8/11 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Marian Kocon w sprawie ze skargi dłużników o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 2 września 2010 r., sprawy z nadzoru nad egzekucją z nieruchomości z wniosku wierzycieli S. B. Spółki z o.o. w S., Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta S., Banku Gospodarki Żywnościowej SA w W., Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa w W. poprzednio Spółki Gazownictwa Spółki z o.o. w G. i L. G. Spółki z o.o. w W. przy uczestnictwie dłużników E. J.- K., J. K. i Spółki Jawnej Przedsiębiorstwa Handlowego "Y." w S. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2011 r., odrzuca skargę; nie obciąża skarżących kosztami ze skargi. Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 2 września 2010 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił zażalenie dłużników E. J. – K., J. K. i Spółki Jawnej Przedsiębiorstwa Handlowego Y. w S., w sprawie z nadzoru nad egzekucją z nieruchomości. Dłużnicy wnieśli skargę na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c., w której żądali stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 7674 § 3 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje w sprawach egzekucyjnych. Przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037) i wszedł w życie w dniu 25 września 2010 r. Sąd Najwyższy w obecnym składzie przychyla się do stanowiska i motywów postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2010r. (IV CNP 61/10, nie publ.), iż wskazany przepis stosuje się od chwili jego wejścia w życie także do zaskarżania orzeczeń wydanych wcześniej oraz do wszczętych już postępowań. Ustawa wprowadzająca omawianą zmianę celowo nie zawiera przepisów przejściowych, z uwagi na chęć ułatwienia sytuacji procesowej poszkodowanych. Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 k.p.c.).