Postanowienie III SK 14/14

Sygn. akt III SK 14/14 POSTANOWIENIE Dnia 19 listopada 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Halina Kiryło w sprawie z powództwa Telekomunikacji N. S.A. w W. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej o nałożenie kary pieniężnej , na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 listopada 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 19 września 2013 r., 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz Telekomunikacji N. S.A. w W. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny wyrokiem z 19 września 2013 r., oddalił apelację Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu) od wyroku Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 16 października 2012 r., w sprawie z odwołania Telekomunikacji N. S.A. w W. (powód) od decyzji Prezesa Urzędu z 7 października 2009 r. nakładającej na powoda karę pieniężną w wysokości 250.000 zł. Oddalając apelację Sąd drugiej instancji wskazał, że Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej wykładni przepisów art. 201 w związku z art. 199 i art. 209 ust. 1 pkt 4 2 Prawa telekomunikacyjnego, a w konsekwencji zasadnie uznał, iż tryb nałożenia kary, o którym mowa w art. 210 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Sąd Apelacyjny przyjął, że w niniejszej sprawie należało rozstrzygnąć problem, czy tryby art. 201 w związku z art. 199 i art. 209 ust. 1 w zw. z art. 210 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego są rozłączne, a więc czy wszczęcie postępowania kontrolnego i wydanie zaleceń pokontrolnych wymaga dalszego konsekwentnego postępowania zgodnie z wymogami określonymi w art. 201 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego, czy też dopuszczalne jest wszczęcie samodzielnego postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 210 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, w ramach którego można wykorzystać materiał z postępowania kontrolnego i ukarać przedsiębiorcę telekomunikacyjnego. Zdaniem Sądu drugiej instancji, oba tryby są rozłączne w tym znaczeniu, że wszczęcie postępowania kontrolnego wymaga konsekwentnego trzymania się tej procedury, a więc dalszego postępowania zgodnie z wytycznymi sformułowanymi w art. 201 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego. W niniejszej sprawie zalecenia pokontrolne zostały w pełni przez powoda wykonane, zatem nie było podstaw do nałożenia na niego kary w oparciu o art. 201 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego. Wszczęcie z urzędu osobnego, drugiego postępowania o to samo, tj. procedury w trybie art. 209 ust. 1 w związku z art. 210 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, jest niedopuszczalne, co jednoznacznie wynika z orzeczeń Sądu Najwyższego w sprawach III SK 8/10 oraz III SK 52/10. Sąd drugiej instancji posiłkowo odwołał się do brzmienia art. 10 ust. 2 i 3 dyrektywy 2002/20 w pierwotnym brzmieniu, przed zmianami prowadzonymi na mocy dyrektywy 2009/140. Gdyby przyjąć interpretację proponowaną przez Prezesa Urzędu w niniejszej sprawie, zmiana dyrektywy 2002/20 byłaby nieracjonalna. Ponieważ przepisy dyrektywy nie budzą przy tym wątpliwości interpretacyjnych, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku Prezesa Urzędu o zwrócenie się z pytaniem prejudycjalnym do TSUE. Ponadto, w niniejszej sprawie problemem nie był brak postępowania kontrolnego, do której to kwestii nawiązano w propozycji pytania, lecz dopuszczalność zastosowania innego trybu karania przedsiębiorcy niezależnie od wykonania zaleceń pokontrolnych. Wykładnia przyjmująca, że nie można wszcząć i samodzielnie prowadzić trybu z art. 209 ust. 1 w związku z art. 210 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, jest nie tylko 3 kompatybilna z poprzednim brzmieniem art. 10 dyrektywy 2002/20, ale także jest logiczna i racjonalna. Przepis art. 201 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego byłby bowiem zbędny, skoro i tak można by w przypadku wypełnienia zaleceń pokontrolnych wszcząć w tej samej sprawie drugie postępowanie, niejako o to samo i nałożyć kare nawet w przypadku wypełnienia zaleceń pokontrolnych. Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 201 ust. 1 i 3 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 209 ust. 1 pkt 4 i art. 210 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu powołał się na potrzebę rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia prawnego, czy w świetle art. 201 ust. 1 i 3 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 209 ust. 1 oraz art. 210 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego Prezes Urzędu jest uprawniony do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego za naruszenie, które zostało stwierdzone w toku kontroli, ale w tym zakresie Prezes Urzędu nie wydawał zaleceń pokontrolnych z uwagi na ich bezcelowość. Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Urzędu wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu do merytorycznego rozpoznania nie ujawnia istotnego zagadnienia prawnego. Dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego w zakresie relacji między postępowaniem kontrolnym a samoistnym postępowaniem w sprawie nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, zostało podtrzymane i podsumowane w wyroku Sądu Najwyższego z 8 października 2014 r., III SK 85/13. Wyrok Sądu drugiej instancji zaskarżony przez Prezesa Urzędu jest zgodny z tą linią orzeczniczą. Konstrukcja zagadnienia prawnego nie ujawnia zaś żadnego „nowego” elementu, wymagającego doprecyzowania przez Sąd Najwyższy z uwagi na nieadekwatność wcześniejszych wypowiedzi judykatury do rozstrzygnięcia problemu prawnego skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu. Bezcelowość wydania 4 zaleceń pokontrolnych wskutek zmiany stanu prawnego co do obowiązków ciążących na przedsiębiorcy telekomunikacyjnym nie wpływa w żaden sposób na dopuszczalność zastosowania w niniejszej sprawie utrwalonej już linii orzeczniczej Sądu Najwyższego, ani na ocenę prawidłowości orzeczenia Sądu drugiej instancji. Sekwencja czynności podjętych w niniejszej sprawie przez Prezesa Urzędu (wszczęcie postępowania kontrolnego, sporządzenie protokołu pokontrolnego, wszczęcie postępowania o nałożenie kary pieniężnej, wydanie zaleceń pokontrolnych, nałożenie kary) wpisuje się w utrwalony w praktyce Prezesa Urzędu sposób procedowania, którego legalność została zakwestionowana w wyroku Sądu Najwyższego z 21 września 2010 r., III SK 8/10 i kolejnych orzeczeniach Sądu Najwyższego oraz Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Samoistny charakter postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, w zakresie regulowanym przez postanowienia dyrektywy 2002/20 w brzmieniu pierwotnym, nie rzutuje w żaden sposób na konieczność respektowania przez Prezesa Urzędu określonego trybu procedowania w przypadku wcześniejszego wszczęcia postępowania kontrolnego oraz stwierdzenia w jego wyniku uchybień objętych przedmiotem kontroli. Mając na względzie, że zagadnienie prawne skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu dotyczy szczegółowego problemu prawnego, który można rozstrzygnąć w oparciu o dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego w sposób analogiczny do argumentacji przedstawionej w zaskarżonym wyroku, interes publiczny nie wymaga przyjęcia skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu do merytorycznego rozpoznania. Reasumując: wobec niewykazania istnienia powołanej w skardze kasacyjnej przesłanki przedsądu, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. należało orzec jak w sentencji.