Postanowienie III KZ 20/03

POSTANOWIENIE Z DNIA 2 LIPCA 2003 R. III KZ 20/03 Do opłaty od kasacji nie mają zatem zastosowania przepisy rozpo- rządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 lutego 1991 r. w sprawie rozkładania na raty i odraczanie terminu spłaty należności sądowych (Dz. U. Nr 25, poz.102 ze zm.), lecz jedynie przepisy Kodeksu postępo- wania karnego o możliwości zwolnienia strony od uregulowania opłaty, której wyłożenia wymaga się przy składaniu pisma procesowego (art. 623 k.p.k.). Przewodniczący: sędzia SN T. Grzegorczyk. Sąd Najwyższy w sprawie Marcina B., skazanego z art. 280 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu, w dniu 2 lipca 2003 r. zażalenia obrońcy skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Sądu Apelacyjnego w B. z dnia 2 kwietnia 2003 r. o odmowie przyjęcia kasacji u t r z y m a ł w mocy zaskarżone zarządzenie. U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia kasacji ze względu na nieiuszczenie w terminie, mimo wezwania, wymaganej opła- ty od kasacji. W zażaleniu na rozstrzygnięcie obrońca skazanego pod- niósł zarzut obrazy prawa procesowego, a to art. 530 § 2 w zw. z art. 120 2 § 2 i art. 623 k.p.k. oraz § 1 pkt 1 i § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 lutego 1991 r. w sprawie umarzania, rozkła- dania na raty i odraczania terminu spłaty należności sądowych (Dz. U. Nr 25, poz.102 ze zm.), przez nierozpoznanie, przed wydaniem tej decy- zji, wniosku skazanego o rozłożenie na raty opłaty od kasacji. W uza- sadnieniu skarżący podniósł, że opłata od kasacji należy do kosztów są- dowych, a zarządzenie jej uiszczenia jest orzeczeniem w rozumieniu art. 93 § 2 k.p.k., przeto nie można decydować o odmowie przyjęcia kasacji z powodu nieuiszczenia wymaganej opłaty przed rozpoznaniem wniosku o rozłożenie płatności tej opłaty na raty. Rozpoznając to zażalenie Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wskazane w środku odwoławczym rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 1991 r. dotyczy, jak wynika to z jego tytułu oraz z tre- ści § 1 pkt 1, kosztów sądowych „orzeczonych w postępowaniu cywilnym i karnym” W § 2 ust.1 tegoż rozporządzenia mówi się o możliwości sto- sowania ulg w spłacie wobec „należności, których ściągnięcie (…) byłoby połączone z nadmiernymi trudnościami lub powodowałoby (...) zbyt cięż- kie skutki.” Nie budzi zatem wątpliwości, że analizowany akt wykonaw- czy dotyczy jedynie należności sądowych orzeczonych prawomocnie przez sąd, a więc podlegających „ściągnięciu” w trybie egzekucji. Opłata od kasacji należnością taką nie jest. Jej uiszczenie wynika z ustawy jako warunek formalny skuteczności tego środka zaskarżenia. Jej nieuregu- lowanie w wymaganym terminie nie oznacza więc możliwości przymu- sowego jej ściągnięcia, lecz czyni skargę kasacyjną prawnie nieskutecz- ną. To zaś pociąga za sobą konieczność odmowy jej przyjęcia. Zarzą- dzenie wzywające stronę do uiszczenia opłaty od kasacji nie jest przy tym orzeczeniem sądu, co wyraźnie wynika z art. 93 § 2 k.p.k., gdyż że orzeczeniami takimi są jedynie wyroki i postanowienia (§ 1 art. 93 k.p.k. oraz tytuł rozdziału 11 kodeksu). Przedmiotowe zarządzenie nie nakłada 3 przy tym owej opłaty, lecz tylko przypomina o konieczności jej uiszczenia pod określonym rygorem i wzywa do jej uregulowania. Nie ustala ono też jej wysokości, jako że ta wynika z odrębnego aktu wykonawczego do ko- deksu. Do opłaty od kasacji nie mają zatem zastosowania przepisy roz- porządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 lutego 1991 r. w sprawie rozkładania na raty i odraczanie terminu spłaty należności sądowych (Dz. U. Nr 25, poz.102 ze zm.), lecz jedynie przepisy kodeksu postępo- wania karnego o możliwości zwolnienia strony od uregulowania opłaty, której wyłożenia wymaga się przy składaniu pisma procesowego (art. 623 k.p.k.). W niniejszej sprawie skazany wystąpił o takie zwolnienie i go nie uzyskał. Był więc zobowiązany, po rygorem odmowy przyjęcia kasa- cji, do uregulowania tej opłaty i wezwano go odrębnie do uczynienia te- go. Jego odpowiedzią na to wezwanie był wówczas wniosek o rozłożenie tej opłaty na raty, co było jednak czynnością prawnie nieskuteczną, jako że był to wniosek niedopuszczalny na gruncie opłaty od kasacji. W kon- sekwencji skazany nie uregulował tej opłaty w wyznaczonym terminie. Tym samym zasadnie odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej go doty- czącej, a wskazane w zażaleniu na tę decyzję przepisy proceduralne nie zostały w tej sprawie naruszone. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.