Wyrok z dnia 7 lutego 1995 r.
III ARN 83/94
Przepisy ustawy z dnia 28 maja 1957 r. o wyłączeniu spod publicznej gos-
podarki lokalami domów jednorodzinnych oraz lokali w domach spółdzielni
mieszkaniowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1962 r., Nr 47, poz. 128 ze zm.) nie
mogły stanowić podstawy do odmowy uwzględnienia wniosku o ustanowienie
"prawa wieczystej dzierżawy" na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu
przejętego na własność gminy m. st. Warszawy na podstawie art. 1 dekretu z dnia
26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st.
Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).
Przewodniczący SSN Walery Masewicz, Sędziowie SN: Adam Józefowicz
(sprawozdawca), Janusz Łętowski, Jerzy Kwaśniewski, Maria Mańkowska,
Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Włodzimierza Skoniecznego, po roz-
poznaniu w dniu 7 lutego 1995 r. sprawy ze skargi Bogdana S. na decyzję Ministra
Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 1 kwietnia 1992 r., [...] w przedmiocie
odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przyznania prawa użytkowania
wieczystego do gruntu położonego przy ul. [...] w W., na skutek rewizji nadzwyczajnej
Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego [...] od wyroku Naczelnego Sądu
Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 1993 r. [...]
u c h y l i ł zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję Ministra Gospodarki
Przestrzennej i Budownictwa z dnia 1 kwietnia 1992 r. [...].
U z a s a d n i e n i e
Kierownik Wydziału Gospodarki Terenami Prezydium Rady Narodowej m. st. W.
orzeczeniem z dnia 5 lipca 1967 r. [...] odmówił ustanowienia na rzecz Witolda i
Władysławy małżonków S. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszaws-
kiej, położonej przy [...]. Jednocześnie budynki znajdujące się na tej nieruchomości
zostały przejęte na rzecz Skarbu Państwa, zgodnie z art. 1, 7 ust. 5 i 8 dekretu z dnia
26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st.
Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).
Po ujawnieniu w księdze wieczystej Nr hip. [...]- P. tytułu własności nierucho-
mości na rzecz Skarbu Państwa, Wydział Gospodarki Terenami Prezydium Rady
Narodowej m.st. W. decyzją z 18 sierpnia 1967 r. przekazał ww. nieruchomość w
użytkowanie Zarządowi Budynków Mieszkalnych P.P.
Od orzeczenia z dnia 5 lipca 1967 r. Bogdan S., jako spadkobierca Witolda S.
złożył odwołanie do Ministra Gospodarki Komunalnej, który decyzją z dnia 4 grudnia
1967 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W tej sytuacji Bogdan S. protokołem
zdawczo-odbiorczym przekazał w dniu 1 lutego 1968 r. ww. nieruchomość w
administrację państwową Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w W. P.P.
W dniu 16 maja 1968 r. Bogdan S. złożył do Prezydium R.N. m.st. W., Wydział
Gospodarki Terenami, Oddział Odszkodowań wniosek o odszkodowanie za przejętą na
rzecz Państwa nieruchomość oraz za plantacje drzew, krzewów owocowych i bylin,
znajdujących się na tej nieruchomości. Jednakże kierownik Wydziału Gospodarki
Komunalnej i Mieszkaniowej pozostawił wniosek Bogdana S. bez uwzględnienia
(decyzja Nr [...]).
W dniu 17 czerwca 1991 r. Bogdan S. złożył do Ministra Gospodarki Przes-
trzennej i Budownictwa wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Ministra
Gospodarki Komunalnej z dnia 4 grudnia 1967 r. [...] z powodu rażącego naruszenia
przepisów ww. dekretu i procedury administracyjnej. Po rozpoznaniu wniosku Minister
Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa decyzją z dnia 1 kwietnia 1992 r. odmówił
stwierdzenia nieważności tej decyzji.
W uzasadnieniu swej decyzji Minister stwierdził, że wniosek Bogdana S. nie zas-
ługuje na uwzględnienie, gdyż orzeczenie z dnia 5 lipca 1967 r. nie pozostawało w
sprzeczności z zadaniami ustawowymi. Odmowa ustanowienia prawa użytkowania
wieczystego nastąpiła z uwagi na to, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 28 maja 1957 r.
o wyłączeniu spod publicznej gospodarki lokalami domów jednorodzinnych oraz lokali w
domkach spółdzielni mieszkaniowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1962 r., Nr 47, poz. 128),
obowiązującym w dniu wydania orzeczenia z dnia 5 lipca 1967 r., mogły być wyłączone
spod publicznej gospodarki lokalami lokale mieszkalne w domach jednorodzinnych, w
małych domach mieszkalnych, złożonych z 2-4 lokali stanowiących własność
indywidualną lub w domach wielomieszkaniowych, stanowiących własność spółdzielni
mieszkaniowych. Budynek znajdujący się na przejętym gruncie, posiadający 5 izb nie
mógł być wyłączony spod publicznej gospodarki lokalami i oddany w użytkowanie
wieczyste byłym właścicielom lub jego spadkobiercom. Z tego względu Minister
Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa uznał, że Minister Gospodarki Komunalnej
słusznie decyzją z dnia 4 grudnia 1967 r. utrzymał w mocy orzeczenie z dnia 5 lipca
1967 r., mając także na uwadze, że 5 lokali mieszkalnych w tym budynku zostało
sprzedanych zamieszkałym w nich lokatorom.
Rozpoznając skargę Bogdana S. na powyższą decyzję, Naczelny Sąd Adminis-
tracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 lipca 1993 r., [...] skargę oddalił. W uza-
sadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nieważność decyzji
administracyjnej stwierdza się, gdy istnieje jedna z przesłanek, określonych w przepisie
art. 156 § 1 k.p.a. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki
Komunalnej z dnia 4 grudnia 1967 r. Bogdan S. zarzucił, że decyzja ta została wydana
z rażącym naruszeniem prawa. Cechą rażącego naruszenia prawa - zdaniem
Naczelnego Sądu Administracyjnego - jest pozostawanie decyzji w sprzeczności z
treścią przepisu prawa przez proste ich zestawienie ze sobą. Takiej sprzeczności z
prawem powyższej decyzji Sąd ten nie dopatrzył się. Przepisy dekretu z dnia 26
października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy
dawały możliwość odmownego ustosunkowania się do wniosku właściciela o
przyznanie prawa użytkowania wieczystego gruntu nie tylko wówczas, gdy korzystanie z
niego przez dotychczasowego właściciela nie dawało się pogodzić z przeznaczeniem
gruntu według planu zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 2), ale także "z
jakichkolwiek innych przyczyn" (art. 7 ust. 5). Za takie przyczyny powszechnie
przyjmowano okoliczności dotyczące wielkości domu, tj. jednorodzinnego lub małego
domu mieszkalnego, co znalazło wyraz w decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z
dnia 4 grudnia 1967 r. Także w decyzji podjętej w trybie nadzoru dano wyraz temu
stanowisku wskazując, że dom przy ul. [...] w W. nie jest domem jednorodzinnym lub
małym domem mieszkalnym, a zatem odmowa ustanowienia prawa użytkowania
wieczystego do gruntu na rzecz byłych właścicieli nie stanowiła rażącego naruszenia
prawa. W tej sytuacji Sąd uznał za chybiony zarzut skargi dotyczący wydania
zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Opierając się na przepisie art. 207
§ 5 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę.
Od powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z
dnia 23 lipca 1993 r. złożył rewizję nadzwyczajną Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego.
Skarżący zarzucił temu wyrokowi i poprzedzającej go decyzji Ministra Gospodarki
Przestrzennej i Budownictwa naruszenie interesu Rzeczypospolitej Polskiej poprzez
obrazę art. 7 Konstytucji R.P., wyrażającego zasadę ochrony własności i dopusz-
czalności pozbawienia własności wyłącznie na cele publiczne oraz art. 67 ust. 2
Konstytucji RP, stanowiącego zasadę równości obywateli wobec prawa i wyprowadzo-
nego z niej obowiązku orzekania w sposób podobny lub tożsamy w sprawach o
zbliżonym charakterze. Ponadto wnoszący rewizję nadzwyczajną zarzucił rażące naru-
szenie prawa poprzez obrazę: art. 7 ust. 2 i 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o
własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279)
oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 156 § 2 k.p.a., w odniesieniu do ww. wyroku NSA
także art. 206 i art. 207 § 2 pkt 1 i 3 k.p.a. Rewidujący wniósł o uchylenie powyższego
wyroku NSA w Warszawie i uchylenie poprzedzającej ten wyrok decyzji Ministra
Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona. Naczelny Sąd Administracyjny odda-
lając skargę Bogdana S. na ww. decyzję ostateczną Ministra Gospodarki Przestrzennej
i Budownictwa z dnia 1 kwietnia 1992 r. nie zbadał wszechstronnie sprawy, w
szczególności, czy organy administracyjne wyczerpująco zebrały w toku postępowania
materiał dowodowy, niezbędny do wnikliwej oceny wszystkich istotnych aspektów
sprawy, jak tego wymaga przepis art. 77 § 1 k.p.a. Skarżący żądając stwierdzenia
nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 4 grudnia 1967 r. zarzucił ,
że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, tj. art. 1 oraz
art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu
gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), które mają decydujące
znaczenie przy ocenie zasadności odmowy uwzględnienia wniosku dotychczasowych
właścicieli gruntów (rodziców wnioskodawcy), złożonego 23 listopada 1948 r. o
przyznanie prawa wieczystej dzierżawy gruntu (obecnie użytkowania wieczystego).
Skarżący zwrócił uwagę na to, że wniosek rozpatrzony został z rażącą przewlekłością i
naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego po upływie około 20 lat, na
podstawie przesłanek, które nie mogły stanowić podstawy prawnej odmowy
uwzględnienia wniosku dotychczasowych właścicieli gruntu.
Stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 wymienionego wyżej dekretu z dnia 26 paź-
dziernika 1945 r. dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela lub
osoby prawa jego reprezentujące mogli w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w
posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie dotychcza-
sowemu właścicielowi "prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub
prawa zabudowy za opłatę symboliczną". Z kolei zgodnie z przepisem art. 7 ust. 2 tego
dekretu gmina obowiązana była uwzględnić wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez
dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu
zabudowania, a obecnie według zatwierdzonego planu zagospodarowania
przestrzennego. Z przepisu tego wynikał obowiązek organu administracyjnego
rozpatrującego wniosek nie tylko uzyskania informacji o przeznaczeniu określonej
nieruchomości w planie zabudowania, lecz także obowiązek wnikliwego rozważenia,
czy istnieje możliwość realizowania nadal przez dotychczasowych właścicieli funkcji,
określonej w tym planie dla danej nieruchomości. Jednakże brak w sprawie materiału
dowodowego, z którego wynikałoby, że organy administracyjne takie postępowanie
przeprowadziły. W związku z tym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wyroku Naczel-
nego Sądu Administracyjnego brak rozważenia i ustosunkowania się do tej istotnej
kwestii, czy istniały powyższe prawne przeszkody do uwzględnienia wniosku na
podstawie art. 7 ust. 2 cytowanego dekretu.
Z wymienionych wyżej uzasadnień decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z
dnia 4 grudnia 1967 r. i decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia
1 kwietnia 1992 r. oraz uzasadnienia zaskarżonego rewizją nadzwyczajną wyroku
Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż odmowa ustanowienia użytkowania
wieczystego (dawniej dzierżawy wieczystej) nie nastąpiła z braku okoliczności, o jakich
mowa w art. 7 ust. 2 dekretu, lecz " z jakichkolwiek innych przyczyn", do których
odwołuje się prawodawca w art. 7 ust. 5 dekretu. Powstaje wątpliwość, czy te inne
przyczyny mogą stanowić podstawę uzasadniającą odmowę ustanowienia prawa
użytkowania wieczystego do konkretnej nieruchomości, ze skutkiem pozbawienia
odszkodowania za budynki znajdujące się na nieruchomości ?
Zdaniem Sądu Najwyższego przepis art. 7 ust. 5 w zestawieniu z treścią art. 7
ust. 1-4 dekretu nie mógł stanowić samodzielnej podstawy odmowy ustanowienia
dzierżawy wieczystej, gdyż zawarte w nim pojęcie "jakichkolwiek innych przyczyn" nie
odnosi się do podstaw prawnych wymaganych do uwzględnienia wniosku o
ustanowienie dzierżawy wieczystej lub prawa zabudowy "lecz do braku faktycznej
możliwości zaspokojenia roszczeń dotychczasowego właściciela nieruchomości.
Wykładnia "jakichkolwiek innych przyczyn" nie może wykraczać poza cele dekretu i
przeznaczenia gruntów, skonkretyzowane w obowiązującym planie zabudowy przes-
trzennej stolicy, a nadto poza cel przejścia z mocy prawa gruntów na obszarze m.st.
Warszawy z dniem wejścia w życie dekretu na własność gminy m.st. Warszawy okreś-
lony w art. 1 dekretu. W myśl tego przepisu celem tym było umożliwienie racjonalnego
przeprowadzenia odbudowy i rozbudowy stolicy oraz dysponowania terenami i
właściwego wykorzystania gruntów zgodnie z potrzebami. Tych istotnych okoliczności w
ogóle nie wyjaśniono w toku postępowania w sprawie i nie wiadomo, czy
dotychczasowe i dalsze wykorzystywanie nieruchomości na budownictwo mieszkaniowe
koliduje z racjonalną odbudową i rozbudową stolicy.
Z uzasadnień wymienionych wyżej decyzji wydanych w postępowaniu adminis-
tracyjnym i uzasadnienia zaskarżonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego
wynika, że przyczyną odmowy ustanowienia na rzecz dotychczasowych właścicieli
gruntu "prawa wieczystej dzierżawy" były nie określone w dekrecie podstawy prawne,
lecz okoliczności, iż budynek położony przy ul. [...] w W. jest budynkiem
wielomieszkaniowym, nie podlegającym wyłączeniu spod publicznej gospodarki loka-
lami. Powołano się przy tym na art. 1 ustawy z dnia 28 maja 1957 r. o wyłączeniu spod
publicznej gospodarki lokalami domów jednorodzinnych oraz lokali w domach
spółdzielni mieszkaniowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1962 r., Nr 47, poz. 128). Powo-
łanie się na przepisy tej późniejszej ustawy przy wykładni przepisów omawianego
wcześniejszego dekretu jest - zdaniem Sądu Najwyższego - nieprawidłowe i nieuzasad-
nione. Przede wszystkim oba te akty normatywne dotyczą różnych przedmiotów
regulacji prawnej. Ustawa ta miała zastosowanie tylko w odniesieniu do budynków i
lokali, a przepisy dekretu dotyczyły gruntów. W związku z tym, przepisy tej ustawy nie
mogły stanowić w chwili wejścia w życie dekretu podstawy do odmowy uwzględnienia
wniosku o ustanowienie "prawa wieczystej dzierżawy" na rzecz dotychczasowego
właściciela gruntu, lecz tylko - jak to stanowi art. 7 ust. 2 dekretu "jeżeli korzystanie z
gruntu przez dotychczasowego właściciela nie da się pogodzić z przeznaczeniem
gruntu według planu zabudowania". Ponadto ustanowienie "prawa wieczystej
dzierżawy" (użytkowania wieczystego) za symboliczną opłatą nie pozbawiało właści-
wych organów administracji państwowej do spraw lokalowych możliwości dysponowania
na podstawie decyzji administracyjnej lokalami mieszkalnymi w domu wielomiesz-
kaniowym w ramach publicznej gospodarki lokalami. Niewątpliwie wprowadzenie
publicznej gospodarki lokalami stanowiło w istocie ograniczenie prawa własności
budynków, objętych tą gospodarką. Odmowa uwzględnienia wniosku dotychczasowych
właścicieli gruntu z innych przyczyn, niż wymienione w art. 7 ust. 2 dekretu
spowodowała dalej idące skutki prawne, a mianowicie pozbawienie ich prawa własności
bez odszkodowania na nie określonej prawem podstawie, czyli bez podstawy prawnej
bez wyraźnie wskazanego celu publicznego, co - jak słusznie podnosi rewizja
nadzwyczajna - stanowi naruszenie interesu Rzeczypospolitej Polskiej poprzez obrazę
art. 7 Konstytucji, który wyraża zasadę ochrony własności i zasadę dopuszczalności
pozbawienia własności tylko wyjątkowo na cele publiczne.
W świetle powyższych rozważań okazuje się, że wbrew stanowisku Naczelnego
Sądu Administracyjnego wyrażonym w uzasadnieniu zakwestionowanego rewizją
nadzwyczajną wyroku, zaskarżona decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i
Budownictwa rażąco narusza wskazane w zarzutach rewizji nadzwyczajnej przepisy
prawa.
Nie można także zgodzić się z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego,
że za "jakiekolwiek inne przyczyny" o których mowa w art. 7 ust. 5 dekretu należy uznać
powszechnie przyjęte w praktyce okoliczności dotyczące wielkości domu, przek-
raczające wielkość domu jednorodzinnego lub małego domu mieszkalnego. Pogląd taki
nie znajduje oparcia w analizowanych wyżej przepisach dekretu i nie potwierdzają go
wymienione w rewizji nadzwyczajnej i załączone do niej, odpisy odmiennych decyzji
Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa. Przykładowo można tu wskazać
decyzje: z dnia 3 października 1992 r., [...], z dnia 14 października 1993 r. [...], i z dnia
19 października 1994 r. [....]. W uzasadnieniach tych decyzji wyrażono odmienne
poglądy prawne, niż przyjęte w zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie. Sąd Najwyższy
w składzie orzekającym podziela wyrażone w wymienionych decyzjach stanowisko
Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, które doprowadziło do stwierdzenia
na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności podjętych niezgodnie z prawem
decyzji administracyjnych Ministra Gospodarki Komunalnej (jako organu
odwoławczego) oraz decyzji organu I instancji. Za takim stanowiskiem przemawiają
bowiem względy słuszności, praworządności i sprawiedliwości społecznej, które
wymagają w państwie prawnym eliminacji z dalszego obrotu wadliwych decyzji
administracyjnych, wydanych bez podstawy prawnej lub z naruszeniem prawa.
Zasługuje także na aprobatę kierunek rozwiązań prawnych problemów, jakie
spowodowały uznane za nieważne decyzje w związku ze sprzedażą przez Skarb
Państwa aktami notarialnymi niektórych lokali mieszkalnych w budynkach, których
dotyczyło postępowanie administracyjne. Należy zgodzić się, że na skutek tych zdarzeń
powstały nieodwracalne skutki prawne decyzji, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a. co
uzasadniało przyjęcie przez organ administracji państwowej rozwiązania prawnego,
określonego w art. 158 § 2 k.p.a. Sprzedaż lokali nabywcom w dobrej wierze, których
prawa zostały ujawnione w księgach wieczystych i korzystają z rękojmi wiary publicznej
ksiąg wieczystych zostały uszanowane i nienaruszone we wskazanych wyżej
przykładowo decyzjach Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, które mogą
być pomocne przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Takie rozwiązanie problemu
zachowania praw nabytych w dobrej wierze przez nabywców lokali mieszkalnych,
wymienionych w powyższych decyzjach należy uznać za prawidłowe, gdyż
jednocześnie wyłącza pokrzywdzenie nabywców praw w dobrej wierze.
Trafny jest podniesiony w rewizji nadzwyczajnej zarzut naruszenia konstytucyjnej
zasady równości obywateli wobec prawa, unormowanej w art. 67 ust. 2 Konstytucji RP
na tle rozbieżności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej i wyroku
Naczelnego Sądu Administracyjnego ze wskazanymi przykładowo rozstrzygnięciami,
zawartymi w tych decyzjach, podjętymi w analogicznych sprawach do niniejszej sprawy.
Sąd Najwyższy nie dopatrzył się w tych sprawach istnienia odrębnych lub odmiennych
istotnych elementów stanu faktycznego i prawnego, które usprawiedliwiałyby
rozbieżność rozstrzygnięć administracyjnych. Dlatego stwierdzenie istnienia
nieuzasadnionej rozbieżności rozstrzygnięć o prawach obywateli w decyzjach
administracyjnych, podjętych w analogicznych sytuacjach lub takich samych
okolicznościach faktycznych i prawnych może być uznane za naruszenie konstytucyjnej
zasady równości obywateli wobec prawa (art. 67 ust. 2 Konstytucji R.P.) i interesu
Rzeczypospolitej Polskiej w zapewnieniu obywatelom, znajdującym się w podobnej
sytuacji takich samych rozstrzygnięć o ich uprawnieniach w decyzjach administracyj-
nych.
W tej kwestii wypowiedział się już Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 listopada
1990 r., III ARN 28/90 (OSP 1992 z. 3 poz. 56), w którym stwierdził, że jedną z
fundamentalnych zasad systemu prawnego jest założenie, że "obywatele, których
prawna i faktyczna sytuacja wobec działających organów administracji jest zbliżona
mogą oczekiwać, że zostaną wobec nich podjęte decyzje o podobnej, jeżeli nie toż-
samej treści". W przekonaniu Sądu Najwyższego pogląd ten w pełni odnosi się do
niniejszej sprawy i przemawia również za trafnością zarzutu, że zaskarżony wyrok i
poprzedzająca go decyzja administracyjna naruszają interes Rzeczypospolitej Polskiej,
skoro kolidują z podstawowymi konstytucyjnymi zasadami porządku społecznego i
prawnego.
Mając na uwadze powyższe wywody, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania,
że na zasadzie art. 421 § 2 k.p.c. należało uchylić zaskarżony wyrok i poprzedzającą go
decyzję administracyjną. Uwzględnieniu rewizji nadzwyczajnej nie stoi na przeszkodzie
złożenie jej po upływie sześciu miesięcy od daty zaskarżonego orzeczenia, skoro obok
rażącej obrazy prawa narusza ona także interes Rzeczypospolitej Polskiej.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
========================================