Postanowienie II UZ 130/99

Postanowienie z dnia 23 listopada 1999 r. II UZ 130/99 Sąd pierwszej instancji nie jest właściwy do odrzucenia kasacji wniesio- nej od wyroku tego sądu. Przewodniczący: SSN Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar, Barbara Wagner. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Ireny M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecz- nych-Oddziałowi w W. o wysokość składki na ubezpieczenie społeczne, na skutek zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 września 1999 r. [...] p o s t a n o w i ł: o d d a l i ć zażalenie. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 13 września 1999 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie odrzucił kasację Ireny M. od wyroku tego Sądu z dnia 14 lipca 1999 r., ponieważ wnioskodawczyni nie podała w kasacji warto- ści przedmiotu zaskarżenia, twierdząc iż kasacja dotyczy ustalenia prawa. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Wbrew odmiennym twierdzeniom wnioskodawczyni sprawa o wysokość skła- dek na ubezpieczenie społeczne jest sprawą o świadczenie. W tego typu sprawach, zgodnie z treścią art. 393 pkt 1 KPC kasacja nie jest dopuszczalna jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 5 tysięcy złotych. Jak wynika z treści art. 3933 KPC określenie wartości przedmiotu zaskarżenia należy do formalnych warunków 2 kasacji. Sąd drugiej instancji zasadnie wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia kasacji przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wnioskodawczyni nie po- dała tej wartości a tym samym kasacja nie spełnia formalnych warunków. Skoro mimo wezwania Sądu drugiej instancji Irena M. nie uzupełniła braków w wyznaczo- nym terminie, kasacja zgodnie z art. 3935 KPC podlegała odrzuceniu jak uczynił to Sąd Apelacyjny. W tych okolicznościach na postanowienie o odrzuceniu kasacji od- powiada prawu (art. 3935 KPC). Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. ========================================