Postanowienie II KZ 34/12

Sygn. akt II KZ 34/12 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie T. K. skazanego z art. 92 § 1 k.w. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 września 2012 r., zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 437§1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zażalenie nie jest zasadne. W istocie też wnioskodawca nie podnosi w nim żadnych zarzutów przeciwko merytorycznej treści skarżonego zarządzenia ograniczając się do wskazania, że podtrzymuje żądanie wyznaczenia mu w charakterze obrońcy z urzędu wymienionego w piśmie radcy prawnego. W tej sytuacji wypada jedynie stwierdzić, że strona, która ubiega się o wyznaczenie jej obrońcy czy pełnomocnika z urzędu nie ma jednocześnie uprawnienia do skutecznego domagania się, aby tym pełnomocnikiem (obrońcą) była wskazana przez nią konkretna osoba. Oczywistym jest też, że wyznaczenie takie musi pozostawać w zgodzie z obowiązującymi przepisami procesowymi. Wniosek oskarżonego z dnia 14.04.2012r. w pełni prawidłowo został zatem potraktowany jako wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu dla potrzeb postepowania wznowieniowego. Obrońca taki został wyznaczony i wykonał swoje obowiązki sporządzając opinię, w której stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje podstaw do sporządzenia i wniesienia wniosku o wznowienie postępowania (k.161 – 163). Skutkiem powyższego było prawidłowe wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia braku formalnego jego wniosku poprzez sporządzenie go przez adwokata lub radcę prawnego wyznaczonego z wyboru. Wnioskodawca w zakreślonym terminie braku tego nie uzupełnił. W pełni słusznie zatem wydano zaskarżone zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku samodzielnie sporządzonego przez T. K. W tej sytuacji nie ma jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zażalenia wniesionego w sprawie. Kierując się omówionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.