Postanowienie II KO 64/12

Sygn. akt II KO 64/12 POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący) SSN Eugeniusz Wildowicz SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca) w sprawie zażalenia S. W. na postanowienie Prokuratury Rejonowej z dnia 11 czerwca 2012r. o odmowie wszczęcia śledztwa po rozpoznaniu wniosku Sądu Rejonowego w P. z dnia 30 października 2012r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w P. zwrócił się do Sądu Najwyższego o rozważenie możliwości przekazania sprawy zażalenia S. W., na postanowienie Prokuratury Rejonowej dnia 11 czerwca 2012 r. o odmowie wszczęcia śledztwa do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, z uwagi na to, że postanowienie prokuratorskie odnosi się między innymi do czynności służbowych podejmowanych przez sędziego Sądu Rejonowego w P. I Wydział Cywilny, mających polegać na nierzetelnym prowadzeniu sprawy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. 2 Przepis art. 37 k.p.k. jako wyjątkowy nie podlega interpretacji rozszerzającej. Przekazanie sprawy powinno nastąpić jedynie w sytuacji, gdy występują realne okoliczności, które mogą zasadnie stwarzać przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie oraz o tym, że tylko przekazanie sprawy stworzy lepsze możliwości do trafnego rozstrzygnięcia w przedmiocie tego procesu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1999 r., IV KO 24/99, nie publ.). Okoliczność, że zaskarżone postanowienie prokuratorskie odnosi się do czynności podejmowanych przez jednego z sędziów Sądu Rejonowego w P. Wydziału I Cywilnego, w sytuacji gdy w sądzie tym orzeka wielu innych sędziów, nie stwarza przekonania o braku warunków dla obiektywnego rozpoznania sprawy przez Sąd składający wniosek. W tych okolicznościach przekazywanie sprawy z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości innemu sądowi równorzędnemu jest niecelowe. Wcale bowiem nie służy wytwarzaniu w społeczeństwie przekonania o bezstronności sędziów, lecz przeciwnie, może budować przekonanie o łatwości manipulowania ustawową właściwością sądów lub niemożności wywiązywania się sądów ze swoich powinności i uleganiu przez sędziów pozaprocesowym wpływom, co w konsekwencji może podważać w istotnym stopniu autorytet wymiaru sprawiedliwości. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.