Wyrok II KK 94/15

Sygn. akt II KK 94/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący) SSN Andrzej Ryński SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca) Protokolant Marta Brylińska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w sprawie R. G. obwinionego z art. 119 § 1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 23 kwietnia 2015 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 27 listopada 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy, wyrokiem nakazowym z dnia 27 listopada 2014 r., uznał R. G. za winnego tego, że „w dniu 16 maja 2014 r. ok. godz. 2:35 w W. przy ul. F. 2 wspólnie i w porozumieniu z R. M. dokonał kradzieży włazu żeliwnego od studzienki żeliwnej, gdzie suma strat wyniosła 215 zł na szkodę MPWIK”, tj. wykroczenia z art. 2 119 § 1 k.w. i za to wymierzył mu karę 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie oraz zwolnił obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 16 stycznia 2015 r. wobec nie zaskarżenia go przez strony postępowania. Od powyższego wyroku kasację na korzyść obwinionego R. G., w części dotyczącej orzeczenia o karze, wniósł Prokurator Generalny i zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 20 § 1 k.w., polegające na wymierzeniu obwinionemu za popełnienie przypisanego wykroczenia kary 3 miesięcy ograniczenia wolności podczas, gdy zgodnie z powyższą normą kara ograniczenia wolności mogła być orzeczona jedynie w wymiarze 1 miesiąca, wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, stąd jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. Przepis art. 20 § 1 k.w. - określający zasady wymiaru kary ograniczenia wolności przewidzianej w Kodeksie wykroczeń - stanowi, że trwa ona jeden miesiąc. Tym samym jest to kara bezwzględnie oznaczona. W konsekwencji stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy uznając R. G. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., i wymierzając za ten czyn karę trzech miesięcy ograniczenia wolności, rażąco naruszył przepis art. 20 § 1 k.k.w., bo wymierzył tę karę w wymiarze trzykrotnie przekraczającym jej ustawowe granice określone w Kodeksie wykroczeń. Jest oczywiste, że uchybienie to miało istotny wpływ na treść wydanego wyroku nakazowego. Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. Ponownie rozpoznając sprawę sąd właściwy 3 będzie procedował z poszanowaniem przepisów Kodeksu wykroczeń i uniknie stwierdzonego powyżej uchybienia. Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w wyroku.