Wyrok II KK 24/16

Sygn. akt II KK 24/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz (przewodniczący) SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca) SSN Józef Szewczyk Protokolant Małgorzata Sobieszczańska w sprawie przeciwko A. F. obwinionej o popełnienie wykroczenia z art. 92§1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 lutego 2016 r. na posiedzeniu w trybie art. 535§5 k.p.k. kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionej od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 7 kwietnia 2015 ., uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł. UZASADNIENIE Wyrokiem nakazowym z dnia 7 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy uznał A. F. za winną popełnienia wykroczenia zakwalifikowanego z art. 92§1 k.w., a polegającego na tym, że obwiniona: - w dniu 17 grudnia 2014r. w Ł. na ul. P. (droga publiczna) kierując samochodem marki VW Passat nie zastosowała się do znaku P-8B i za to wymierzył jej karę 200 zł. grzywny. 2 Orzeczenie to uprawomocniło się nie będąc zaskarżone przez żadną ze stron. Kasację od tego wyroku, na korzyść obwinionej, wywiódł dopiero Prokurator Generalny. Zarzucił w niej: - rażące naruszenie prawa procesowego, to jest art. 93 § 2 k.p.s.w. mające istotny wpływ na treść wyroku, polegające na przyjęciu, że okoliczności przypisanego ukaranej czynu i jej wina nie budzą wątpliwości i w konsekwencji możliwe było wydanie wyroku nakazowego, podczas gdy w świetle dowodów dołączonych do wniosku o ukaranie, zarówno wina, jak i okoliczności czynu zarzuconego A. F. budziły poważne wątpliwości, co winno skutkować skierowaniem sprawy do rozpoznania na rozprawie i wyjaśnieniem wszystkich istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia okoliczności. Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest oczywiście zasadna, tak jak wymaga tego art. 535§5 k.p.k. Bezsprzecznie ma rację skarżący, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa procesowego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Sąd przystąpił do wyrokowania, pomimo że materiał dowodowy przedstawiony w aktach sprawy zawierał istotne sprzeczności i braki. Doszło zatem do rażącego naruszenia art. 93 § 2 k.p.s.w. Naruszenie to, w realiach niniejszej sprawy, miało ewidentny i istotny wpływ na treść i formę zapadłego w spawie wyroku. Już inicjujące sprawę pismo naczelnika Wydziału Wykroczeń i Przestępstw w Ruchu Drogowym KMP w Ł.z dnia 26 grudnia 2014 r. z k.2 akt wskazuje na istotne sprzeczności pomiędzy zebranym przez policję materiałem dowodowym, a treścią wniosku o ukaranie skierowanym do Sądu – k.12. Z pisma tego wynika bowiem, że pojazdem którym kierowała obwiniona miano dopuścić się wykroczenia na skrzyżowaniu ulic Z. i O., natomiast wniosek, jako miejsce popełnienia wykroczenia, wskazuje skrzyżowanie ulic P. i T. Bezsprzecznie nie opisano tu zatem tego samego miejsca zdarzenia. Co więcej, z dokumentacji dołączonej do skargi kasacyjnej wynika, że A. F. została ukarana mandatem w kwocie 250 zł za 3 wykroczenie z art. 92§1 k.w., którego dopuściła się w dniu 17 grudnia 2014r. o godz. 15.00 na skrzyżowaniu ulic Z. i O. Wyjaśnienia zatem wymaga, czy tego dnia obwiniona dopuściła się dwóch różnych wykroczeń, do popełnienia których przyznała się, czy też jednego, za które została najpierw ukarana w postępowaniu mandatowym, a następnie zaskarżonym wyrokiem nakazowym. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd Rejonowy zobowiązany będzie jeszcze raz przeanalizować istniejący materiał dowodowy, a w szczególności dostrzec okoliczności podniesione w skardze Prokuratora Generalnego. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. kc