Postanowienie II KK 157/15

Sygn. akt II KK 157/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 czerwca 2015r. sprawy D. P. skazanego z 178a§1 i 4 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 stycznia 2015r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 7 maja 2014r. p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. M. Kancelaria Adwokacka kwotę 442, 80 (czterysta czterdzieści dwa i 80/100) zł. w tym 23% VAT tytułem wynagrodzenia za czynności wykonane w postępowaniu kasacyjnym jako obrońca z urzędu, 3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez Sąd I – instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., 2 który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych. W szczególności zauważyć należy, że: - zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być w postępowaniu kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca; - art. 5§2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd; - zarzut naruszenia art. 9§1 k.p.k. postrzegać należy w kontekście omówionego powyżej. Sąd jest bowiem zobligowany do podejmowania czynności z urzędu w sytuacji, gdy dostrzega taką potrzebę dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak było w niniejszej sprawie choćby w zakresie dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii sądowo psychiatrycznej. Sądy nie dostrzegły natomiast potrzeby dalszego uzupełniania postępowania dowodowego i przekonująco wykazały to w uzasadnieniu swych wyroków. Stricte kasacyjnym zarzutem jest natomiast zarzut obrazy art. 457§3 k.p.k. Zgodzić należy się z obroną, że uzasadnienie wyroku Sądu Odwoławczego jest wyjątkowo lakoniczne i pozostaje na granicy spełnienia wymogów ustawowych w tym zakresie. Jednocześnie jednak zauważyć trzeba, że obrona nie zarzuca w kasacji, aby jej apelacja nie została rozpoznana albo wadliwie rozpoznana (art. 433§2 k.p.k.), a co najistotniejsze nie wykazuje, jaki wpływ na treść skarżonego wyroku miałoby mieć to uchybienie. Brak zatem jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w kasacji. Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu oczywistym. O kosztach obrony z urzędu świadczonej w postępowaniu kasacyjnym orzeczono według norm przypisanych. Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. 3