Postanowienie II CZ 51/12

Sygn. akt II CZ 51/12 POSTANOWIENIE Dnia 20 lipca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Anna Owczarek SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa B. International (Poland) – Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przeciwko L. B. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2012 r., zażalenia strony powodowej na orzeczenie zawarte w pkt 1 wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 16 listopada 2011 r., oddala zażalenie i zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów postępowania zażaleniowego. Uzasadnienie 2 Sąd drugiej instancji, działając na podstawie art. 373 k.p.c., odrzucił jako nieopłaconą apelację powódki postanowieniem zawartym w pkt 1 sentencji wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 16 listopada 2011 r. Uznał, że powództwo w niniejszej sprawie wniesiono 23 stycznia 2009 r., a więc jeszcze w okresie obowiązywania art. 1302 § 3 k.p.c., co przesądzało o jego zastosowaniu i dawało podstawę do odrzucania bez wzywania do uiszczenia opłaty nieopłaconych pism wnoszonych przez profesjonalnego pełnomocnika. Sąd ten wskazał na temporalne skutki wejścia w życie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”. Przyjął, że rozstrzygającym dla oceny uzasadniającej stosowanie art. 1302 § 3 k.p.c. jest wszczęcie postępowania przed dniem 1 lipca 2009 r., a nie data wniesienia środka odwoławczego. Powódka zaskarżyła zażaleniem postanowienie odrzucające jej apelację, zarzucając bezzasadność zastosowania art. 373 k.p.c. w zw. z art. 1302 § 3 k.p.c. w poprzednim brzmieniu, wobec faktu, że na dzień wniesienia apelacji przepis ten już nie obowiązywał. Zdaniem żalącej Sąd zobowiązany był stosować przepisy obowiązujące w dniu wniesienia apelacji, a nie w dniu wszczęcia niniejszego postępowania. Pozwany w odpowiedzi na zażalenie wniósł o oddalenie zażalenia i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, sprzeciwiając się wykładni powódki odnośnie do temporalnych skutków zastosowania art. 8 ustawy. Sąd Najwyższy orzekł co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującym prawem. Trafnie uznał Sąd Apelacyjny, że brak jest podstaw do stosowania art. 1302 § 3 k.p.c. w brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2009 r. jedynie do postępowań wszczętych po tym dniu. Przepis art. 8 ust. 1 ustawy za przesłankę temporalną stosowania znowelizowanych przepisów uznaje wszczęcie postępowania po dniu 3 jej wejścia w życie, a nie wniesienie po tym dniu apelacji, rozpoczynające jedynie kolejny etap wszczętego już wcześniej postępowania. Jeżeli zatem niniejsze postępowanie zostało wszczęte 23 stycznia 2009 r., a wiec przed dniem 1 lipca 2009 r., to oznacza, że do oceny skutków wniesienia nieopłaconej apelacji przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego nadal znajdował zastosowanie z woli ustawodawcy art. 1302 § 3 k.p.c., a to z mocy art. 8 ustawy, przewidujący określone w nim rygory procesowe. Takie stanowisko judykatury jest w tym przedmiocie jednolite (postanowienie SN z dnia 28 października 2009 r., II PZ 16/09, niepubl.; postanowienie SN z dnia 10 grudnia 2009 r., III CZ 59/09, niepubl.; postanowienie SN z dnia 4 marca 2010 r., I CZ 5/10, niepubl.). W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., a o kosztach postępowania zażaleniowego na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 w zw. z § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). md