Postanowienie II CZ 33/12

Sygn. akt II CZ 33/12 POSTANOWIENIE Dnia 13 czerwca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jan Górowski (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z powództwa Kredyt Banku Spółki Akcyjnej z siedzibą w Warszawie przeciwko M. I. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. w likwidacji, i in. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 czerwca 2012 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 8 grudnia 2011 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2011 r. Są Apelacyjny oddalił wniosek pozwanych o przywrócenie terminu do złożenia skarg kasacyjnych i odrzucił skargi tych pozwanych (pkt 1 i 2 postanowienia). Odrzucenie skarg nastąpiło z tej przyczyny, że zostały one wniesione po terminie dwóch miesięcy, a wniosek pozwanych o przywrócenie terminu do ich wniesienia, nie został uwzględniony. Skargi nadano w urzędzie pocztowym w ostatnim dniu terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia, tj. w dniu 6 grudnia 2010 r., przy czym jako adresata wskazano „Sąd Okręgowy w Ł.”, a nie „Sąd Apelacyjny, w rezultacie przekazanie skarg Sądowi właściwemu nastąpiło dopiero w dniu 9 grudnia 2010 r. W zażaleniu pozwanych na rozstrzygnięcie o odrzuceniu skarg kasacyjnych, zawarte w pkt 2 postanowienia z dnia 8 grudnia 2011 r., skarżący zarzucili naruszenie art. 148 § 2, art. 397 § 2 w zw. z art. 386 § 4 i w zw. z art. 168 § 1 k.p.c. oraz art. 3985 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. Skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także rozpoznanie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 380 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Z ustaleń faktycznych wynika, że skargi kasacyjne złożone zostały po upływie dwumiesięcznego terminu przewidzianego do ich wniesienia; istniały zatem podstawy do ich odrzucenia (art. 3985 k.p.c. i art. 3986 § 2 k.p.c.). Pełnomocnik pozwanych złożył „nowy wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej”, czyniąc to w odpowiedzi na skierowane do niego przez Sąd pytanie o przyczyny „zaadresowania przez nadawcę koperty zawierającej skargę na Sąd Okręgowy w Ł., a nie Sąd Apelacyjny” (k. 1760 akt; zaadresowana koperta, k. 1603 akt sprawy). Odpowiedź taką i bliższe wyjaśnienia zawarto w piśmie pełnomocnika pozwanych z dnia 10 stycznia 2011 r. (k. 1768), na które powołano się również w treści zażalenia. W ocenie Sądu Najwyższego, nie było podstaw do podważania rozstrzygnięcia oddalającego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skarg 3 kasacyjnych. Nie można przyjąć, że skarżący wykazali, iż skargi kasacyjne zostały wniesione po terminie bez ich winy w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu zażalenia skarżący potwierdzają tylko te okoliczności, w których doszło do skierowania przesyłki pocztowej zawierającej skargi kasacyjne do Sądu Okręgowego a nie do Sądu Apelacyjnego. Przesyłka pocztowa została nadana przez pracownika kancelarii, a wiec osobę podlegającą kierownictwu pracodawcy. Nie ma przy tym znaczenia staż pracowniczy tej osoby, jej doświadczenie, ani także podane w zażaleniu motywy skierowania przesyłki pod niewłaściwy adres. Z tego względu bez znaczenia jest także sugerowane przez skarżących „zamieszanie związane ze zmianą siedziby przez Sąd Apelacyjny”. W tej sytuacji zażalenie pozwanych należało oddalić (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.) jako nieuzasadnione.