Postanowienie II CSK 229/10

Sygn. akt II CSK 229/10 POSTANOWIENIE Dnia 26 sierpnia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z wniosku M. B. i A. B. przy uczestnictwie J. S. i S. S.-M. o zniesienie współwłasności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 sierpnia 2010 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania J. S. od postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt XV Ca (…), odrzuca skargę kasacyjną. Uzasadnienie Uczestnik postępowania J. S. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 30 października 2009 r. oddalającego jego apelację od postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w P. z dnia 24 listopada 2008 r., którym Sąd Rejonowy oddalił wniosek uczestnika o stwierdzenie zasiedzenia udziału w prawie własności nieruchomości położonej w P. przy ul. I. Wartość przedmiotu zaskarżenia określono w skardze na kwotę 12 500 zł. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Artykuł 618 § 1 k.p.c. stanowi, że w postępowaniu o zniesienie współwłasności sąd rozstrzyga także spory o prawo żądania zniesienia współwłasności i o prawo własności, jak również wzajemne roszczenia współwłaścicieli z tytułu posiadania rzeczy. 2 Zgodnie zaś z ugruntowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, sporami o prawo własności w rozumieniu art. 618 § 1 k.p.c. są między innymi spory wynikające z zarzutu któregokolwiek z właścicieli, że nabył on rzecz przez zasiedzenie (por. uchwała pełnego składu Izby Cywilnej SN z dnia 15 grudnia 1969 r., III CZP 12/69, OSNCP 1970, nr 3, poz. 39). W postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2001 r., II CZ 13/01 (OSNC 2001, nr 12, poz. 181), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że od postanowienia sądu drugiej instancji wydanego w sprawie o zniesienie współwłasności, którego przedmiotem jest rozstrzygnięcie sporu przewidzianego w art. 618 § 1 k.p.c., kasacja (obecnie skarga kasacyjna) nie przysługuje, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż kwota wymieniona w art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. (obecnie sto pięćdziesiąt tysięcy złotych). Sąd Najwyższy w obecnym składzie pogląd ten podziela. Wobec powyższego, skargę kasacyjną uczestnika postępowania, w której wartość przedmiotu zaskarżenia określono na kwotę 12 500 zł należało ocenić jako niedopuszczalną. Z tego względu, na podstawie art. 3986 § 3, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.