Sygn. akt II C 1705/25
UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 18 listopada 2025 roku skierowanym przeciwko G. O., (...) Spółka Akcyjna w D. wniosła
o zobowiązanie pozwanej nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym do zapłaty na jego rzecz kwoty 143.819,24 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie dla kwoty 129.967,73 zł liczonymi od dnia 24 września 2024 roku do dnia zapłaty oraz kosztami postępowania wraz z dalszymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie.
W uzasadnieniu powód wskazał, iż zawarł z pozwaną umowę pożyczki gotówkowej, która to z uwagi na zaprzestanie spłaty została jej wypowiedziana.
(pozew, k.4-9)
Nakazem zapłaty z dnia 3 grudnia 2025 roku Sąd orzekł zgodnie z treścią żądania.
(nakaz zapłaty, k.86)
W piśmie z dnia 29 grudnia 2025 roku pozwana wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty domagając się oddalenia powództwa w całości i zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów procesu ustalonych według norm prawem przepisanych wraz z odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty.
W treści pisma pozwana podniosła zarzut nieudowodnienia roszczenia wskazując, iż kwestionuje je zarówno co do zasady jak i samej jego wysokości, zakwestionowała nadto skuteczność wypowiedzenia przez bank umowy.
(sprzeciw od nakazu zapłaty, k.92-95)
Ostatecznie w piśmie z dnia 2 czerwca 2026 roku pozwana uznała powództwo w całości.
(pismo, k.138-139)
Ponieważ wobec pozwanej toczyło się postępowanie restrukturyzacyjne pod sygnaturą (...), , w którym to powodowy bank zgłosił wierzytelność dochodzona niniejszym pozwem, Sąd powiadomił o toczącym się postępowaniu doradcę restrukturyzacyjnego pozwanej, zobowiązując go do wyrażenia zgody lub sprzeciwu w zakresie oświadczenia pozwanej o uznaniu powództwa w terminie 14 dni. Do zamknięcia rozprawy doradca nie zajął stanowiska.
(zobowiązanie k- 143v, potwierdzenie odbioru k-155)
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
Powódka dnia 18 maja 2020 r. zawarła z (...) S.A. umowę o prowadzenie rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego (...) w walucie polskiej.
Zgodnie z treścią umowy, powódka miała możliwość uzyskania pożyczki w formie debetu na rachunku, na podstawie złożonego wniosku (za zgodą banku), w wysokości nie większej niż 500 zł, ze zmiennym oprocentowaniem, które to na dzień zawarcia umowy wynosiło 8% w skali roku. Strony uzgodniły, iż bank będzie mieć prawo do pobierania tytułem spłaty należności, bez odrębnej zgody, środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku
w drodze potrącenia. W przypadku braku odpowiednich środków pieniężnych na rachunku, każdy wpływ na rachunek zaliczany miał być w pierwszej kolejności na spłatę zobowiązania.
Jak podano, do zadłużenia przeterminowanego bank pobierać miał odsetki w wysokości odpowiadającej aktualnej wysokości odsetek maksymalnych, wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa.
Bank zastrzegał sobie możliwość wypowiedzenia umowy z przyczyn określonych
w umowie lub regulaminie stanowiącym do niej załącznik, w całości lub w części dotyczącej poszczególnych produktów powiązanych.
(umowa, k.17-20)
We wniosku z dnia 15 czerwca 2021 roku powódka wystąpiła o przyznanie jej pożyczki gotówkowej na kwotę 169.649,99 zł, z okresem kredytowania wynoszącym 96 miesięcy.
(wniosek o udzielenie pożyczki, k.32-34)
Strony w dniu 15 czerwca 2021 roku zawarły umowę pożyczki (zawartej elektronicznie) o nr (...) na kwotę 169.649,99 zł. Okres kredytowania oznaczony został przez strony na 96 miesięcy.
Całkowita kwota do spłaty przez pożyczkobiorcę wynosić miała 223.706,72 zł, na którą to składać się miała: całkowita kwota pożyczki w wysokości 158.741,50 zł oraz całkowity koszt pożyczki – 64.965,22 zł. Kwota prowizji należnej kredytodawcy z tytułu udzielenia kredytu ustalona została na 10.908,49 zł, zaś RRSO na 9,44%.
Wypłata pożyczki nastąpić miała jednorazowo na rachunek bankowy wskazany
w umowie, w terminie 30 dni liczonych od dnia zawarcia przedmiotowej umowy.
W §5 Umowy wskazano, iż pożyczka oprocentowana jest według zmiennej stopy procentowej, która w dniu zawarcia umowy wynosi 7,2% w stosunku rocznym, uzależnionej od wysokości stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego, przy czym nie będzie przekraczać ona odsetek maksymalnych wynikających z przepisów kodeksu cywilnego
o odsetkach maksymalnych. Podano, iż zmiana wysokości oprocentowania wpływać będzie na wysokość miesięcznych rat należnych do spłaty.
Zgodnie z treścią §8 Umowy, kwoty niespłaconych (w całości lub części) rat pożyczki stają się po upływie terminów wskazanych w harmonogramie zadłużeniem przeterminowanym i wymagalnym, oprocentowanym według zmiennej stopy procentowej równej dwukrotności stopy referencyjnej NBP i 5,5 pkt procentowych (na dzień zawarcia umowy – 11,20%).
Jak wskazano (§11 ust 2 Umowy), bank może wypowiedzieć umowę w przypadku niedotrzymania przez pożyczkobiorcę warunków określonych w umowie – w takim przypadku termin wypowiedzenia wynosił 30 dni liczonych od dnia następnego po odebraniu przez pożyczkobiorcę przesyłki poleconej zawierającej oświadczenie o wypowiedzeniu umowy.
(umowa pożyczki, k.23-25)
Z uwagi na zaległości pozwanej w spłacie zobowiązania, powodowy bank wystosował w stosunku do niej wezwanie do zapłaty zakreślając termin 14 dni roboczych liczonych od dnia otrzymania monitu wskazując wysokość zaległości na dzień 18 kwietnia 2024 roku na 8.479,18 zł, w tym: 4.207,02 zł – tytułem kapitału, 4.186,19 zł – tytułem odsetek, 85,97 zł – tytułem odsetek od zaległego kapitału i odsetek skapitalizowanych. Pozwana w treści wezwania poinformowana została o przysługującym jej prawie do wystąpienia z wnioskiem
o restrukturyzację zadłużenia na podstawie art. 75c Ustawy Prawo bankowe.
Pismo to doręczone zostało pozwanej z dniem 25 kwietnia 2024 roku.
(wezwanie do zapłaty, k.35, epo k.45)
W piśmie z dnia 14 czerwca 2024 roku powód zawarł oświadczenie o wypowiedzeniu umowy pożyczki, z zachowaniem 30-dniowego okresu liczonego od dnia doręczenia pisma.
W jego treści wskazano, iż kwota zaległości pozwanej na dzień dokonania wypowiedzenia wynosiła 11.440,50 zł (5.665,31 zł tytułem kapitału, 5.514,43 zł tytułem odsetek, 260,76 zł tytułem odsetek od zaległego kapitału i odsetek skapitalizowanych). Jednocześnie pozwana wezwana została do zwrotu na rzecz banku kwoty 137.055,76 zł, w tym 129.967,73 zł tytułem kapitału oraz 7.088,03 zł tytułem odsetek.
Doręczenie ww. pisma pozwanej miało miejsce z dniem 24 czerwca 2024 roku.
(oświadczenie o wypowiedzeniu, k.46, epo k.47)
Pozwem z dnia 4 października 2024 roku powód wystąpił w elektronicznym postępowaniu upominawczym przeciwko G. O. z roszczeniem o zapłatę na jego rzecz kwoty 143.819,24 zł, w tym kwoty 129.967,23 zł wraz z odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 24 września 2024 pozwu do dnia zapłaty tytułem należności głównej oraz 13.851,51 zł tytułem odsetek do dnia 23 września 2024 roku.
Wobec skutecznego wniesienia przez pozwaną sprzeciwu od nakazu zapłaty postępowanie w sprawie umorzone zostało postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2025 roku.
(akta epu, k.54-65)
Wysokość ciążącego na pozwanej z tytułu spłaty wypowiedzianej umowy kredytu zobowiązania wynosi 129.967,73 zł tytułem kapitału pożyczki oraz 13.851,51 zł tytułem odsetek za okres od 15 stycznia 2024 roku do 23 września 2024 roku.
(wyciąg z ksiąg banku, k.110)
Wobec pozwanej prowadzone było postępowanie restrukturyzacyjne, postanowienie
o zatwierdzenie układu wydane zostało z dniem 29 kwietnia 2026 roku. Powodowy bank uczestniczył w tym postępowaniu, zgłaszając wierzytelność dochodzoną niniejszym pozwem.
(okoliczność znana sądowi z urzędu)
Stan faktyczny w niniejszej sprawie bazował na materiale dowodowym dostarczonym przez Bank, którego to pozwana ostatecznie nie kwestionowała roszczenia .
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji przepisu art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki, dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy, albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy, albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
W przedmiotowej sprawie – wobec udzielenia pozwanej pożyczki przez powoda będącego bankiem – znajdują również zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe (Dz. U. 2002, Nr 72, poz. 665 z późn. zm.), która zawiera przepisy szczególne względem Kodeksu cywilnego dotyczące pożyczek. W niniejszej sprawie
w szczególności dotyczy to art. 78, odnoszący przepisy dotyczące zabezpieczenia spłaty
i oprocentowania kredytu do umów pożyczek pieniężnych zawieranych przez bank, oraz art. 75c ust. 6, odnoszącego procedura wypowiedzenia umowy kredytu również do umowy pożyczki pieniężnej.
Wskazać również należy, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz.U. Nr 126, poz. 715 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 powołanej ustawy przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym w myśl ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki. Nadto, w myśl art. 5 wskazanej ustawy całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta stanowi sumę całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu (pkt 8), całkowity koszt kredytu to wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności: odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże, jeżeli są znane kredytodawcy oraz koszty usług dodatkowych w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu,
z wyjątkiem kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta (pkt 6), a całkowita kwota kredytu to maksymalna kwota wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi (pkt 7). Jednocześnie zgodnie z brzmieniem art. 36a tej ustawy – pozaodsetkowe koszty kredytu
w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu. Przywołana wyżej ustawa nie wyłącza stosowania ogólnych przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących pożyczki, stanowi jednak ograniczenie wyrażonej w art. 353
1 k.c. zasady swobody umów.
W niniejszej sprawie na skutek zawarcia przez strony wyżej przywołanej umowy pożyczki i jej uruchomienia powstało zobowiązanie pieniężne pozwanej względem powoda do ratalnej spłaty kapitału pożyczki wraz z odsetkami. Pozwana nie kwestionowała zaciągnięcia wskazanego zobowiązania ani wysokości zadłużenia ustalonego zgodnie z warunkami umowy.
Zaniechanie spłaty pożyczki upoważniało powodowy bank do wypowiedzenia umowy i postawienia całości zadłużenia w stan wymagalności, co powód uczynił skutecznie w świetle przepisów o wypowiedzeniu kredytu (pożyczki pieniężnej), w szczególności art. 75c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ustawy Prawo bankowe. Wypowiedzenie umowy pożyczki było skuteczne. Powód, pismem datowanym na 14 czerwca 2024 r. wypowiedział pozwanej umowę pożyczki, z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia, biegnącego od daty doręczenia wypowiedzenia i wezwał go do spłaty całości zadłużenia, powiększonego o odsetki naliczone do dnia spłaty w okresie biegu wypowiedzenia, tj. w terminie 30 dni od dnia doręczenia wypowiedzenia. Wypowiedzenie wskazywało kwotę zadłużenia. Bank poinformował pozwaną o skutkach nieuregulowania zadłużenia w terminie wypowiedzenia. Ponadto, wbrew twierdzeniom pozwanej, wypowiedzenie zostało poprzedzone procedurą upominawczą w sposób zgodny z art. 75c ust. 1–6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2187 ze zm.) – wezwanie do zapłaty z informacją o możliwości wystąpienie przez pożyczkobiorcę z wnioskiem o restrukturyzację zadłużenia zostało pozwanej skutecznie doręczone z dniem 25 kwietnia 2024 roku.
W niniejszej sprawie pozwana zaprzestała spłaty zobowiązania, nie podjęła kroków
w celu spłaty zadłużenia, zignorowała wezwanie do jego zapłaty i możliwość złożenia wniosku
o restrukturyzację zadłużenia. Zaniechała ona jakichkolwiek czynności, a jej zachowanie należy poczytywać jako próbę bezpodstawnego uniknięcia konieczności wywiązania się
z zaciągniętego zobowiązania. Taka postawa nie korzysta z ochrony, w szczególności
w okolicznościach niniejszej sprawy.
Tym samym należało uznać istnienie wymagalnej wierzytelności w wysokość dochodzonej pozwem i orzec jak w sentencji.
Wobec braku zgody doradcy restrukturyzacyjnego na uznanie powództwa w niniejszej sprawie, Sąd w oparciu o przepis art. 213 k.p.c. uznał tę czynność pozwanej jako zmierzającą do obejścia prawa .
O odsetkach Sąd zasądził w oparciu o przepis art. 481 § 1 kc, zgodnie z którym to jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Zgodnie z treścią art. 481§ 2
1 kc maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może
w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie).
Zgodnie z treścią łączącej strony umowy, w przypadku opóźnienia w spłacie pożyczki, Bank uprawniony był do naliczania odsetek karnych w wysokości maksymalnej odsetek ustawowych za opóźnienie (§8 Umowy). Powód dochodził odsetek maksymalnych za opóźnienie dla kwoty 129.967,73 zł liczonych od dnia 24 września 2024 roku, Sąd roszczenie to uznał za zasadne, czemu to wyraz dał w sentencji orzeczenia.
Z uwagi na fakt, iż powód zgłosił swoją wierzytelność w toku postępowania układowego i jego wierzytelność została uwzględniona w układzie, Sąd w oparciu o przepis art. 310 ustawy Prawo restrukturyzacyjne z dnia 15 maja 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 978 ze zmianami), oddalił wniosek w zakresie zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów procesu.