Postanowienie I PO 1/96

Postanowienie z dnia 21 lutego 1996 r. I PO 1/96 Skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem nie jest dopuszczalna na podstawie zarzutu sprzeczności orzecznictwa z innymi wyrokami w podobnych sprawach. Przewodniczący SSN: Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Andrzej Kijowski, Janusz Łętowski, Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 1996 r. sprawy ze skargi Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w W. przeciwko Ministrowi Sprawiedliwości o wznowienie postępowania, na skutek skargi powoda od postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 września 1995 r. [...] p o s t a n o w i ł: o d r z u c i ć skargę U z a s a d n i e n i e Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Policjantów w W. wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 21 września 1995 r., [...]. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Najwyższy uchylił postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z dnia 22 grudnia 1994 r., [...] stwierdzające reprezentatywność NSZZ Policjantów w świetle art. 24117 § 1 pkt 2 k.p. oraz oddalił wniosek w tym przedmiocie. W uzasadnieniu skargi zakwestionowano prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego i wniesiono o dopuszczenie w charakterze dowodów orzeczeń sądowych, których skarżący wcześniej nie znał. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Dopuszczalność wniesienia skargi o wznowienie postępowania uregulowana jest w przepisach art. 399-416 k.p.c. Żaden z tych przepisów nie przewiduje możliwości wniesienia skargi na podstawie zarzutu błędnej wykładni prawa. Można przypuszczać, że skarżący opiera swoje żądanie na przepisie art. 403 § 2 k.p.c. w tej części, w której dopuszcza on skargę w razie wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z któ- rych strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Orzeczenia sądowe, powołane przez skarżącego w celu udowodnienia słuszności swojego poglądu prawnego, nie są jednakże okolicznościami faktycznymi lub dowodami, o których mowa w tym przepisie. Nie dotyczą one stosunku prawnego, który był przedmiotem rozstrzygnięcia w zaskarżonym postanowieniu Sądu Najwyższego. Skarga nie opiera się zatem na ustawowej podstawie wznowienia i dlatego na mocy art. 410 § 1 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. =======================================