Postanowienie I PKN 888/00

Postanowienie z dnia 26 lutego 2001 r. I PKN 888/00 Zasadność zasądzenia odszkodowania zamiast żądanego przywrócenia do pracy (art. 56 § 2 KP w związku z art. 45 § 2 KP) podlega ocenie w okolicz- nościach faktycznych konkretnej sprawy i w związku z tym nie stanowi istotne- go zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 393 § 1 KPC. Przewodniczący Zbigniew Myszka (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2001 r. sprawy z powództwa Jana W. przeciwko Przedsiębiorstwu Energetyki Ciepl- nej „P.” Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpie- czeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 4 lipca 2000 r. [...] p o s t a n o w i ł: o d m ó w i ć przyjęcia kasacji do rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Pełnomocnik pozwanego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej „P.” w P. w ka- sacji od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecz- nych w Gdyni z dnia 4 lipca 2000 r. zarzucił temu Sądowi naruszenie prawa material- nego - art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy oraz art. 56 § 1 i 2 tego Kodeksu, przez błędną ich wykładnię, „w szczególności dot. to tego ostatniego przepisu K.p., co (...) jest istotnym zagadnieniem prawnym w sprawie”. Ponadto skarżący zarzucił naru- szenie art. 233 § 1 KPC – poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Na tych podstawach domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa o przywrócenie do pracy wraz z ewentualnym zasądzeniem odszkodo- wania na rzecz powoda w trybie art. 56 § 1 i 2 KP i zasądzenia od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku do po- 2 nownego rozpoznania przez Sąd drugiej instancji. W uzasadnieniu kasacji skarżący utrzymywał, że nie jest możliwe przywrócenie powoda do pracy, co w jego przekona- niu stanowi „o wystąpieniu istotnych zagadnień prawnych w tej sprawie”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przepis art. 3933 § 1 KPC wymienia konieczne wymagania formalne, jakie po- winna zawierać skarga kasacyjna wniesiona od wyroku Sądu drugiej instancji wyda- nego po dniu 1 lipca 2000 r. W szczególności wniesiona kasacja powinna zawierać przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 3933 § 1 pkt 3 KPC). W tym zakresie skarżący twierdził, że Sąd drugiej instancji błędnie wyłożył art. 56 § 1 i 2 KP, co w jego przekonaniu jest istotnym zagadnieniem prawnym. Twier- dzenie takie jest nieporozumieniem. Sąd drugiej instancji nie orzekł o odszkodowaniu na rzecz powoda, ale o jego przywróceniu do pracy na poprzednich warunkach wskazując na uporczywe próby pozwanego bezprawnego pozbycia się powoda z pracy, które uznał za nadużycie prawa (art. 8 KP), a które same w sobie dyskwalifi- kowały twierdzenie o niemożliwości przywrócenia powoda do pracy. Pracodawca, który wielokrotnie próbuje bezprawnie zwolnić pracownika z pracy nie może osiągnąć tego skutku przez odwołanie się do dyspozycji art. 56 § 2 KP w związku z art. 45 § 2 KP. Ponadto wydanie orzeczenia odszkodowawczego, w miejsce wybranego przez pracownika żądania przywrócenia do pracy, pozostaje w uprawnionej gestii sądu pracy w każdej konkretnej sprawie pracowniczej, co wyklucza możliwość wyty- czenia abstrakcyjnego rozwiązania tego problemu rozumianego jako rozstrzygnięcie o istotnym zagadnieniu prawnym. W konsekwencji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania na podstawie art. 3937 § 1 KPC także dlatego, że skarżący nie wskazał innych okoliczności, które uzasadniałyby rozpoznanie kasacji, tj. że ist- nieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 393 § 1 pkt 2 KPC), bądź że zaskar- żone orzeczenie oczywiście narusza prawo albo że zachodzi nieważność postępo- wania (art. 393 § 2 KPC). ========================================