Wyrok I PKN 443/97

Wyrok z dnia 19 grudnia 1997 r. I PKN 443/97 W przypadku ciągłego naruszania obowiązków pracowniczych, termin z art. 52 § 2 KP rozpoczyna bieg od ostatniego ze zdarzeń składających się na to zachowanie. Przewodniczący SSN: Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Adam Józefowicz, Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 1997 r. sprawy z po- wództwa Waldemara M. przeciwko PKP Zakładowi Maszyn Torowych w G. o przy- wrócenie do pracy, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 15 lipca 1997 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Powód Waldemar M. w sprawie przeciwko PKP-Zakładowi Maszyn Toro- wych w G. o przywrócenie do pracy wniósł kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 15 lipca 1997 r. [...] Zaskarżonym wyrokiem odrzucono apelację powoda od wyroku Sądu I instancji, zasądzającego na rzecz powoda odszkodowanie z tytułu wadliwego rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia oraz uwzględniono apelację pozwa- nego, oddalając powództwo. Oba Sądy zgodnie uznały, że zachowanie powoda po- legające na samowolnym (wbrew poleceniu) użyciu w dniach 2 i 9 września 1996 r. samochodu służbowego stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pra- cowniczych uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy powoda. Sąd I instancji zasądził odszkodowanie dlatego, że pozwany naruszył ins- trukcję o prowadzeniu dochodzeń służbowych A/res/28, zaś Sąd II instancji ustalił, iż - 2 - ta instrukcja nie ma do powoda zastosowania i z tego względu oddalił powództwo. W kasacji zarzucono naruszenie art. 52 § 1 KP przez błędne przyjęcie, że wyjazdy samochodem w dniach 2 i 9 września 1996 r. stanowiły ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, mimo że było to w interesie pracodawcy lub na jego polecenie; art. 52 § 2 KP przez bezpodstawne odniesienie podanej przez pracodawcę przyczyny rozwiązania umowy w dniu 18 września 1996 r. do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej niż przed upływem miesiąca przed tym dniem oraz "z ostrożności procesowej" zarzucono także naruszenie art. 233 § 1 KPC przez sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału oraz nieracjonalną i dowolną ocenę dowodów. Wniesiono o uchylenie obu wyroków i przywrócenie powoda do pracy ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu II instancji i oddalenie apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego względnie o uchylenie wyroku Sądu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja nie jest uzasadniona. Zarzut naruszenia art. 233 § 1 KPC nie może być rozpatrywany przez Sąd Najwyższy, ponieważ nie został on uzasadniony. Nie wskazano w kasacji, które do- wody - zdaniem wnoszącego kasację - zostały błędnie ocenione przez Sąd z punktu widzenia ich wiarygodności i mocy dowodowej i dlaczego stawiany jest ten zarzut. Stanowi to istotne naruszenie art. 393 3 KPC, który wymaga, aby kasacja zawierała nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych (przepisów prawa), ale także ich uza- sadnienie. Skutkiem tej wady kasacji jest rozpatrywanie sprawy według stanu fak- tycznego ustalonego przez oba Sądy. Według art. 52 § 1 pkt 1 KP pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez niego podstawowych obowiązków pracowniczych. Powód był zatrudniony jako mistrz transportu (dyspozytor) i do jego obowiązków nie należało prowadzenie samocho- dów, jednakże sporadycznie wykonywał tę czynność na polecenie przełożonych. W dniu 3 lutego 1996 r. powód uczestniczył w kolizji drogowej prowadząc samochód pracodawcy i wydano mu polecenie zakazujące kierowania pojazdami służbowymi. - 3 - Powód nie respektował tego polecenia i nadal od czasu do czasu kierował tymi po- jazdami. Sąd Najwyższy podziela poglądy Sądów obu instancji, że niewykonanie polecenia zgodnego z prawem stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiąz- ków przez powoda tym bardziej, że powód kilkakrotnie postępował wbrew zakazowi prowadzenia pojazdów pracodawcy. Zarzut naruszenia art. 52 § 1 pkt 1 KP nie jest zatem uzasadniony. Zgodnie z art. 52 § 2 KP rozwiązanie umowy o pracę z winy pracownika nie może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy. Pozwany jako przyczynę rozwiąza- nia w dniu 18 września 1996 r. podał "nieprzestrzeganie zakazu prowadzenia samo- chodów służbowych wydanego przez dyrektora". Zdaniem Sądu Najwyższego wyka- zanie przez pozwanego dwóch tego rodzaju zdarzeń zaistniałych przed upływem miesiąca (w dniach 2 i 9 września 1996 r.) świadczy o zachowaniu tego terminu. Przepis art. 52 § 2 KP nie został zatem naruszony. Dodać nadto należy, że nie jest uzasadnione twierdzenie wnoszącego kasację, iż pracodawca, a także Sądy, nie mogły nawiązywać do sprzecznego z poleceniem prowadzenia samochodów praco- dawcy, które zdarzały się wcześniej niż miesiąc przed dniem rozwiązania umowy o pracę. Zachowanie powoda miało bowiem charakter ciągły - polegało na wykorzys- tywaniu tej samej sposobności, było jednorodzajowe i mieściło się w zwartym od- cinku czasu. W takim przypadku termin miesięczny rozpoczyna bieg od ostatniego zdarzenia zakwalifikowanego jako część zachowania ciągłego. Oznacza to, że w niniejszej sprawie termin do rozwiązania umowy rozpoczął bieg od dnia 9 września 1996 r. Z tych względów na podstawie art. 393 12 KPC orzeczono jak w sentencji. ========================================