Postanowienie I CZ 71/11

Sygn. akt I CZ 71/11 POSTANOWIENIE Dnia 28 września 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Wojciech Katner (przewodniczący) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz SSA Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca) w sprawie z powództwa J. W. przeciwko Gminie Miasto R. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 września 2011 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 marca 2011 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 25 marca 2011 r. odrzucił skargę kasacyjną strony pozwanej – Gminy Miasta R. od wyroku tego Sądu z dnia 9.12.2010 r. w sprawie z powództwa J. W. o zapłatę, którym oddalono apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 21.06.2010 r., oddalającego powództwo. W uzasadnieniu postanowienia Sąd drugiej instancji wskazał, że strona pozwana wniosła skargę od korzystnego dla niej orzeczenia, nie godząc się z jego uzasadnieniem i podnosząc, że zastosowana przez Sąd Apelacyjny argumentacja jest dla Gminy niekorzystna, w czym upatrywała ona swojego interesu prawnego do złożenia skargi (gravamen). W ocenie Sądu Apelacyjnego nie doszło do pokrzywdzenia strony pozwanej zaskarżonym wyrokiem, skoro wniosła ona o oddalenie apelacji powódki i Sąd Odwoławczy orzekł zgodnie z tym żądaniem. Stronie pozwanej nie przysługiwało uprawnienie do jego zaskarżenia, co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. W zażaleniu strona pozwana zarzuciła naruszenie art. 3986 § 2 k.p.c., przez bezzasadne uznanie jej skargi kasacyjnej za niedopuszczalną i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W dawniejszym orzecznictwie prezentowany był pogląd, według którego interes prawny we wniesieniu środka zaskarżenia nie jest przesłanką dopuszczalności tego środka, ale jest przesłanką merytoryczną jego skuteczności (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1971 r., III CZP 79/71, OSNCP 1972, z. 6, poz. 101). Obowiązujący de lege lata model polskiego procesu cywilnego skłania do przyjęcia odmiennego zapatrywania, a mianowicie, że warunkiem dopuszczalności 3 zaskarżenia orzeczenia jest interes skarżącego w tym zaskarżeniu, zachodzący w wypadku tzw. gravamen, polegającego – najogólniej mówiąc – na niezgodności orzeczenia z żądaniem zgłoszonym w procesie przez stronę (por. postanowienie SN z dnia 5.09.1997 r., III CKN 152/97, Lex nr 50615). Skarga kasacyjna przysługuje stronie „pokrzywdzonej” rozstrzygnięciem Sądu drugiej instancji, a więc stronie, która nie utrzymała się ze swoimi żądaniami i wnioskami. Tymczasem strona pozwana od początku wnosiła o oddalenie powództwa J. W. oraz przed Sądem drugiej instancji o oddalenie jej apelacji od korzystnego dla strony pozwanej wyroku Sądu Okręgowego. Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Sądu Apelacyjnego odpowiada więc w całości żądaniu strony pozwanej, co skargę kasacyjną czyni niedopuszczalną. Podnieść ponadto należy, że nie jest dopuszczalna skarga kasacyjna od uzasadnienia wyroku, tak więc niezależnie od braku gravaminis także i z tej przyczyny nie mogłyby odnieść skutku zarzuty odnoszące się do argumentacji Sądu drugiej instancji, decydującej o oddaleniu apelacji powódki (por. postanowienie SN z dnia 4.09.2009 r., III CZ 36/09, Lex nr 578839). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.