Postanowienie I CZ 25/08

Sygn. akt I CZ 25/08 POSTANOWIENIE Dnia 16 kwietnia 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca) w sprawie z wniosku M. Ś. przy uczestnictwie W. Ś. o stwierdzenie nabycia spadku, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2008 r., zażalenia uczestniczki postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt V Ca (…), uchyla zaskarżone postanowienie. Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w W. odrzucił skargę kasacyjną uczestniczki postępowania jako niespełniająca wymagania przewidziane go w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Zdaniem Sądu w skarga kasacyjna nie zawiera wyraźnego i stanowczego uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania. W zażaleniu pełnomocnik uczestniczki zarzucił, że skarga kasacyjna nie jest dotknięta stwierdzoną wadą i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Z treści skargi kasacyjnej wynika, że zawiera ona zamieszczony w punkcie czwartym wyraźnie wyodrębniony wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Uzasadniając go, skarżąca nawiązała do jednej z przewidzianych w art. 3989 § 1 2 przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez przytoczenie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. i wyjaśniła na czym – jej zdaniem – polega oczywista zasadność wniesionej skargi. Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinęła argumentację wyjaśniająca, na czym polega brak właściwych kwalifikacji biegłego lekarza do wydania w sprawie opinii dotyczącej zdolności spadkodawcy do sporządzenia testamentu. W tej sytuacji nie można podzielić stanowiska Sądu Okręgowego, że skarga kasacyjna nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Inną natomiast kwestią jest ocena merytoryczna przedstawionego w skardze kasacyjnej uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Jednakże oceny w tym zakresie może dokonać jedynie Sąd Najwyższy w ramach przesądu. Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak sentencji postanowienia (art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).