Postanowienie I CZ 23/07

Sygn. akt I CZ 23/07 POSTANOWIENIE Dnia 27 kwietnia 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący) SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca) w sprawie z wniosku E.C. przy uczestnictwie H.C. o podział majątku dorobkowego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 kwietnia 2007 r., zażalenia uczestniczki postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 22 listopada 2006 r., sygn. akt [...], uchyla zaskarżone postanowienie, w części, w której odrzucono apelację uczestniczki postępowania. 2 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 listopada 2006 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił apelację uczestniczki H.C. od wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 18 kwietnia 2005 r. w sprawie o podział majątku. W uzasadnieniu sąd wskazał, iż uczestniczka postępowania w apelacji przedstawiła sześć zarzutów, uzasadniając tylko pięć spośród nich. W zażaleniu na powyższe postanowienie uczestniczka postępowania wniosła o jego uchylenie podnosząc, że podejście Sądu Okręgowego w W. jest zbyt formalistyczne, a apelacja została sporządzona w sposób dokładny i szczegółowo opisuje zarzuty i ich uzasadnienie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Fragment apelacji uczestniczki postępowania oznaczony nr 6 stanowi określenie zakresu zaskarżenia, a nie zarzut apelacji, jak wskazał Sąd Okręgowy w W. Zgodnie z art. 368 § 1 pkt 3 k.p.c. apelacja powinna zawierać uzasadnienie zarzutów, co jednak nie oznacza, że w ramach badania przez sąd czy apelacja odpowiada wymogom formalnym, podlega ocenie zakres uzasadnienia i jego merytoryczna jakość. Apelacja uczestniczki postępowania niewątpliwie zawierała element w postaci uzasadnienia zarzutów. Nieuzasadnione było zaś jej odrzucenie z tego powodu, że skarżący nie uzasadnił zakresu zaskarżenia, który wadliwie został potraktowany przez sąd jako równoznaczny z określeniem podstawy zaskarżenia. Z tych względów zażalenie zasługiwało na uwzględnienie i zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu na podstawie art. 39815 § 1 i 3941 § 3 k.p.c.