Postanowienie I CZ 15/08

Sygn. akt I CZ 15/08 POSTANOWIENIE Dnia 16 kwietnia 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca) w sprawie z wniosku J. L. i B. L. przy uczestnictwie Skarbu Państwa: Ministra Finansów, Starosty O. i Dyrektora Ośrodka Doskonalenia Zawodowego Kadr Celnych i Skarbowych w O. o rozgraniczenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2008 r., zażalenia wnioskodawców na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 maja 2007 r., sygn. akt IV Ca (…), oddala zażalenie i nie obciąża wnioskodawców kosztami postępowania zażaleniowego. Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy W. odrzucił skargę kasacyjna wnioskodawców z powodu nieopłacenia jej opłatą stałą (art. 3986 § 2 w związku z art. 1302 § 3 k.p.c.). W zażaleniu radca prawny, zarzucając, że nie było podstaw do zastosowania rygoru przewidzianego w art. 1302 § 3 k.p.c., ponieważ skargę kasacyjną wnieśli osobiście wnioskodawcy, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Dla oceny podniesionego w zażaleniu zarzutu kluczowe znaczenie ma kwestia rozumienia użytego w art. 1302 § 3 k.p.c. pojęcia „wniesienia” wymienionych w tym 2 przepisie pism. Wykładnia tego pojęcia była już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego. W uzasadnieniu uchwały z dnia 13 kwietnia 2007 r., III CZP 158/06 (Biul. SN 2007r., nr 4, poz. 9) Sąd Najwyższy uznał, że dla oceny, kto w rozumieniu art. 1302 § 3 „wnosi” pismo nie jest istotne jego autorstwo, lecz oznaczenie osoby wnoszącego pismo, które określa podpis wnoszącego pismo. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym zażalenie podziela to stanowisko. To oznacza, że odrzuconą skargę kasacyjną – wobec przyznanego przez skarżących faktu, że została ona podpisana przez ich profesjonalnego pełnomocnika procesowego – wniósł radca prawny, a nie wnioskodawcy osobiście. W konsekwencji zarzut, że nie było podstaw do zastosowania rygoru przewidzianego w art. 1302 § 3 k.p.c., gdyż skargę kasacyjną wnieśli osobiście wnioskodawcy, należało uznać za chybiony. Zaskarżonego postanowienia nie podważają podniesione w zażaleniu okoliczności tłumaczące niedopełnienie przez radcę prawnego obowiązku uiszczenia należnej od skargi kasacyjnej opłaty stałej, gdyż przewidzianą w art. 1302 § 3 k.p.c. podstawę odrzucenia skargi kasacyjnej stanowi samo jej wniesienie bez opłaty stałej. Mogą one natomiast nabrać znaczenia w ewentualnym postępowaniu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Chybione jest także odwołanie się skarżących do rozstrzygnięcia zawartego w przytoczonej uchwały III CZP 158/06, ponieważ dotyczy ono innej sytuacji procesowej (osobiste wniesienie przez stronę skargi kasacyjnej, w przeciwieństwie do apelacji, jest niedopuszczalne z powodu braku zdolności postulacyjnej). Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).