WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 09 października 2026 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie:
Przewodniczący: Sędzia del. Agnieszka Onichimowska
Protokolant: Karol Rostkowski
po rozpoznaniu w dniu 02 października 2026 r. w Warszawie
sprawy z powództwa Związku (...)
przeciwko Redaktorowi Naczelnemu (...) - P. N.
o nakazanie sprostowania - w trybie prawa prasowego
1.
oddala powództwo w całości
2.
zasądza od powoda Związku (...) na rzecz pozwanego Redaktora Naczelnego (...) - P. N. kwotę 737,00 zł (siedemset trzydzieści siedem i 00/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.
Sędzia del. Agnieszka Onichimowska
UZASADNIENIE
Pozwem skierowanym przeciwko Redaktorowi Naczelnemu (...) – P. N. z dnia 17 sierpnia 2026 r.
(data prezentaty k. 3) Związek (...) (również jako (...)) wniósł o:
1.
nakazanie Pozwanemu publikacji na łamach portalu (...) sprostowań o treści:
1.
,,
Artykuł p. N. H. i p. M. E. z dnia 11 czerwca 2026 r. o tytule „(...)" opublikowany w serwisie (...) zawiera nieprawdzie informacje. Nie jest prawdą, że treść uwagi wniesionej przez Związek (...), dotyczącej propozycji dodania przepisu art. 13
(
1) do projektu ustawy o kryptowalutach (nr wykazu prac RM: UC2, projekt z 22 lutego 2024 r.) pochodzi z uwag wniesionych przez I. N.. Ponadto nie jest prawdą, że poprawka ta została uwzględniona przez Ministerstwo Finansów. Nie znalazła się bowiem w kolejnej wersji ustawy.”
2.
„
Artykuł p. N. H. i p. M. E. z dnia 11 czerwca 2026 r. o tytule „(...)" opublikowany w serwisie (...) zawiera nieprawdzie informacje. Nie jest prawdą, że Związek (...) przyjął do swoich struktur giełdę kryptowalut (...)
”.
do tekstu artykułu p. N. H. i p. M. E. z dnia 11 czerwca 2026 r. o tytule „
(...)
".
2.
nakazanie Pozwanemu publikacji na łamach portalu (...) sprostowań o treści:
1.
„
Nieprawdziwa jest informacja, że (...) (podmiot prowadzący giełdę (...)) uzyskał status Członka Wspierającego Komitet Cyberbezpieczeństwa Banków (...). (...) nie spełnił warunków uzyskania statusu Członka Wspierającego.";
2.
„
Nieprawdziwa jest informacja, że w delegacji (...) na konferencję uzgodnieniową znaleźli się prawnicy działu prawnego (...). (...) zgłosiło ekspertów specjalizujących się w obsłudze rynku kryptowalut”;
do tekstu artykułu p. N. H. i p. M. E. z dnia 22 czerwca 2026 r. o tytule „
(...)
”;
Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami w wysokości odsetek za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu pozwu wskazano, że na portalu (...) w dniu 11 czerwca 2026 r. oraz w dniu 22 czerwca 2026 r. ukazały się artykuły autorstwa M. E. oraz N. H. o tytule „
(...)
” oraz „
(...)
”. Zdaniem powoda artykuły te zawierały łącznie 4 nieprawdziwe (a co najmniej nieścisłe) informacje. Powód zauważył, że pozwany opublikował sprostowanie określone w pkt 1 ppkt 1 pozwu jedynie w części, bez jego zgody na ingerencję w treść sprostowania, odmówiono zaś opublikowania sprostowania zawartego w pkt 1 ppkt 2 pozwu. Odnośnie żądań zawartych w pkt 2 pozwu, powód wskazał, iż pozwany odmówił opublikowania obydwu sprostowań oraz wskazał zastrzeżenia, co do treści żądanych sprostowań. Mimo uwzględnienia uwag w ponownym wniosku o sprostowanie, on również spotkał się z odmową. (
pozew k. 10-11)
W odpowiedzi na pozew pozwany Redaktor Naczelny (...) wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym zastępstwa procesowego wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie.
W uzasadnieniu pozwany wskazał, że wnioski z dnia 22 czerwca oraz 11 lipca były wyłącznie wydrukami dokumentu opatrzonego kwalifikowanymi podpisami elektronicznymi i nie dołączono oryginału pisma na nośniku ani raportu weryfikacji podpisu, tym samym nie sposób uznać, że pisma te były w sposób prawidłowy podpisane. Ponadto wszystkie wnioski o sprostowanie w ocenie pozwanego były wadliwie skonstruowane, ponieważ nie zawierały one oznaczenia wnioskodawcy, a uzupełnienie tego braku w ramach postępowania sądowego jest niedopuszczalne. W zakresie merytorycznej oceny żądanych sprostowań pozwany wskazał, że nie spełniają one wymogu rzeczowości albo nie odnoszą się do wiadomości zawartych w artykułach. Ponadto pozwany podniósł, że żądanie zawarte w pkt 1 ppkt 1 pozwu, jest bezprzedmiotowe albowiem pod sporną treścią umieszczono już sprostowanie, była to jednak autonomiczna decyzja redakcji, niemniej treść odpowiadała sensowi żądania powoda. (
odpowiedź na pozew k. 264-283)
W dniu 28 września 2026 r. powód wniósł replikę na odpowiedź na pozew, w której podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz załączył raporty weryfikacji kwalifikowanych podpisów elektronicznych z wniosków o sprostowanie, a także, dołączył oryginały dokumentów w formie elektronicznej na płytach CD. (
replika na odpowiedź na pozew k. 286-326)
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 9 stycznia 2024 r. Zarząd Związku (...) podjął uchwałę nr (...) w sprawie przyjęcia (...) z siedzibą w T. do Komitetu Cyberbezpieczeństwa Banków (...) w charakterze Członka Wspierającego.
Zgodnie z treścią § 1 uchwały, (...) z siedzibą w T. staje się Członkiem Wspierającym Komitetu Cyberbezpieczeństwa Banków Związku (...).
Stosownie do § 2, Zarząd (...) upoważnia Dyrektora Zespołu Bezpieczeństwa Banków (...) – I. G. do ustalenia z (...), z siedzibą w T. wysokości składki członkowskiej oraz trybu jej uiszczania. Składka, o której mowa w zdaniu pierwszym obowiązuje od 2024 r. i może podlegać corocznej waloryzacji zgodnej z zasadami ustalonymi dla waloryzacji składek dla Członków Zwyczajnych.
Zgodnie z treścią § 3 uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.
(
dowód: kopia uchwały, k. 194)
W dniu 11 czerwca 2026 r. na portalu (...) ukazał się artykuł autorstwa M. E. oraz N. H. o tytule „
(...)
". W powyższym artykule zawarto następujące treści:
„9 stycznia 2024 r. Związek (...) miał przyjąć do swoich struktur giełdę kryptowalut (...).”
(…)
„
(...)
”
(…)
„
(...)
(...)
(...)
(…)
„
Odpowiedzi Związku (...) na pytania (...)
[pytania o kwestie statusu członka wspierającego Komitetu Cyberbezpieczeństwa]
Zarząd (...) w dniu 9 stycznia 2024 r. podjął uchwałę o przyjęciu (...) do Komitetu Cyberbezpieczeństwa Banków (...) w charakterze Członka Wspierającego, na podstawie wniosku pisemnego samego zainteresowanego oraz na podstawie Regulaminu Komitetu Cyberbezpieczeństwa Banków (...).
Należy jednak podkreślić, iż stosunek członkostwa (...) faktycznie nie powstał, gdyż ww. Uchwała Zarządu (...) nie została wykonana, tzn. nigdy nie została ustalona składka członkowska oraz forma i tryb jej uiszczenia.
Jak wynika z naszej najlepszej wiedzy oraz na podstawie analizy dokumentów finansowych - żadna składka członkowska z (...) nigdy nie wpłynęła na konto należące do (...), a warunkiem koniecznym do powstania stosunku członkostwa w Komitecie Cyberbezpieczeństwa Banków (...) jest ustalenie wysokości składki członkowskiej oraz jej uiszczenie.”
(
dowód: wydruk artykułu k. 44-56)
W dniu 15 czerwca 2026 r. Związek (...) reprezentowany przez H. N. oraz X. H. – wiceprezesów (...), skierował do P. N. Szefa Redakcji (...) wniosek o sprostowanie artykułu z dnia 12 czerwca 2026 r. „
(...)
" następującej treści:
SPROSTOWANIE
Artykuł p. N. H. i p. M. E. z dnia 12 czerwca 2026 r. o tytule „(...)" opublikowany w serwisie (...) zawiera nieprawdzie informacje. Nie jest prawdą, że treść uwagi wniesionej przez Związek (...), dotyczącej propozycji dodania przepisu art. 13
(
1) do projektu ustawy o kryptowalutach (nr wykazu prac RM: UC2, projekt z 22 lutego 2024 r.) pochodzi z uwag wniesionych przez I. N..
Ponadto nie jest prawdą, że poprawka ta została uwzględniona przez Ministerstwo Finansów. Nie znalazła się bowiem w kolejnej wersji ustawy.”
(
dowód: wniosek o sprostowanie k. 58-60)
Przesyłkę poleconą zawierającą wniosek odebrano w dniu 18 czerwca 2026 r.
(
dowód: potwierdzenie odbioru k. 62)
W dniu 15 czerwca 2026 r. Związek (...) reprezentowany przez H. N. oraz X. H. – wiceprezesów (...), skierował do P. N. Szefa Redakcji (...) wniosek o sprostowanie artykułu z dnia 12 czerwca 2026 r. o tytule „
(...)
", o treści:
SPROSTOWANIE
Artykuł p. N. H. i p. M. E. z dnia 12 czerwca 2026 r. o tytule „
(...)" opublikowany w serwisie (...) zawiera nieprawdzie informacje. Nie jest prawdą, że Związek (...) przyjął do swoich struktur giełdę kryptowalut (...)”.
(
dowód: wniosek o sprostowanie k. 64-65)
Przesyłkę poleconą zawierającą wniosek odebrano w dniu 18 czerwca 2026 r.
(
dowód: potwierdzenie odbioru k. 67)
W dniu 24 czerwca 2026 r. pełnomocnik P. V. Naczelnego (...) odmówił opublikowania obydwu sprostowań z dnia 15 czerwca 2026 r. Jako podstawę odmowy wskazano art. 33 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa Prasowego tj. z uwagi na to, że wniosek ten nie spełnia wymagań określonych w art. 31a ust. 1, 4 i 5 ustawy. Zdaniem pełnomocnika sprostowanie jest nierzeczowe i zmierza do ponownego przedstawienia stanowiska Związku (...), które zostało już zaprezentowane w artykule.
(
dowód: odpowiedź na wniosek o sprostowanie k. 69-70)
W dniu 22 czerwca 2026 r. na portalu (...) ukazał się artykuł autorstwa M. E. oraz N. H. o tytule „
(...)
”. W powyższym artykule zawarto następujące treści:
(…)
„
(...).”
(…)
„
(...)
”
(
dowód: wydruk artykułu k. 196-204)
W dniu 22 czerwca 2026 r. Związek (...) reprezentowany przez H. N. oraz X. H. – wiceprezesów (...), skierował do Ł. K.– Szefa Redakcji (...) wniosek o sprostowanie artykułu z dnia 22 czerwca 2026 r. o tytule „
(...)
”, o następującej treści:
SPROSTOWANIE
Artykuł p. M. E. z dnia 22 czerwca 2026 r. o tytule „
(...)
” opublikowany w serwisie (...) zawiera nieprawdzie informacje. Nie jest prawdą, że (...) (podmiot prowadzący giełdę (...)) uzyskał status Członka Wspierającego Komitet Cyberbezpieczeństwa Banków (...).
Ponadto, wbrew informacjom wskazanym w ww. Artykule, uchwała Zarządu (...) z 9 styczna 2024 r. wskazuje wprost warunki uzyskania statusu Członka Wspierającego, które w przypadku (...) nie zostały spełnione.”
Pismo zostało podpisane z użyciem kwalifikowanych podpisów elektronicznych, do pisma nie dołączono potwierdzenia walidacji podpisu lub nośnika zawierającego cyfrowy oryginał dokumentu.
(
dowód: wniosek o sprostowanie k. 206-208)
Przesyłkę poleconą zawierającą wniosek odebrano w dniu 23 czerwca 2026 r.
(
dowód: potwierdzenie odbioru k. 210)
W dniu 29 czerwca 2026 r. pełnomocnik Ł. K. – Redaktora Naczelnego (...) odmówił opublikowania sprostowania z dnia 22 czerwca 2026 r. Jako podstawę odmowy wskazano art. 33 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa Prasowego tj. z uwagi na to, że wniosek ten nie spełnia wymagań określonych w art. 31a ust. 1, 4 i 5 ustawy. Zdaniem pełnomocnika sprostowanie jest nierzeczowe i zmierza do ponownego przedstawienia stanowiska Związku (...), które zostało już zaprezentowane w artykule.
(
dowód: odpowiedź na wniosek o sprostowanie k. 217-219)
W dniu 22 czerwca 2026 r. Związek (...) reprezentowany przez H. N. oraz X. H. – wiceprezesów (...), skierował do P. M. Redakcji (...) wniosek o sprostowanie artykułu z dnia 22 czerwca 2026 r. o tytule „
(...)
”, o następującej treści:
SPROSTOWANIE
Artykuł p. M. E. z dnia 22 czerwca 2026 r. o tytule „
(...)
” opublikowany w serwisie (...) zawiera nieprawdzie informacje. Nie jest prawdą, że w ramach delegacji (...) na konferencję uzgodnieniową znaleźli się prawnicy działu prawnego (...).
Wśród osób zgłoszonych przez (...) na konferencję uzgodnieniową znajdowali się zarówno wewnętrzni jak i zewnętrzni eksperci rynku kryptowalut. Dwoje z tych ekspertów prowadziło indywidualne kancelarie prawne, zajmując się doradztwem prawnym w zakresie rynku kryptowalut i tylko z tego względu zostali zgłoszeni konferencję uzgodnieniową.”
Pismo zostało podpisane z użyciem kwalifikowanych podpisów elektronicznych, do pisma nie dołączono potwierdzenia walidacji podpisu lub nośnika zawierającego cyfrowy oryginał dokumentu.
(
dowód: wniosek o sprostowanie k. 212-213)
Przesyłkę poleconą zawierającą wniosek odebrano w dniu 23 czerwca 2026 r.
(
dowód: potwierdzenie odbioru k. 215)
W dniu 29 czerwca 2026 r. pełnomocnik Ł. K. – Redaktora Naczelnego (...) odmówił opublikowania sprostowania z dnia 22 czerwca 2026 r. Jako podstawę odmowy wskazano art. 33 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa Prasowego tj. z uwagi na to, że wniosek ten nie spełnia wymagań określonych w art. 31a ust. 1, 4 i 5 ustawy. Zdaniem pełnomocnika sprostowanie jest nierzeczowe i zmierza do ponownego przedstawienia stanowiska Związku (...), które zostało już zaprezentowane w artykule. Ponadto sprostowanie to przekracza dopuszczalną objętość wynikającą z art. 31 ust. 6 ustawy.
(
dowód: odpowiedź na wniosek o sprostowanie k. 222-224)
W dniu 10 lipca 2026 r. Związek (...) reprezentowany przez H. N. oraz X. H. – wiceprezesów (...), skierował do P. N. ponowny wniosek o sprostowanie artykułu z dnia 22 czerwca 2026 r. o tytule „
(...)
”. Wnioskodawcy zmienili treść dwóch sprostowań, o które wnioskowali w pismach z 22 czerwca 2026 r. wnosząc o sprostowania w następującej treści:
Nieprawdziwa jest informacja, że (...) (podmiot prowadzący giełdę (...)) uzyskał status Członka Wspierającego Komitet Cyberbezpieczeństwa Banków (...). (...) nie spełnił warunków uzyskania statusu Członka Wspierającego.
Nieprawdziwa jest informacja, że w delegacji (...) na konferencję uzgodnieniową znaleźli się prawnicy działu prawnego (...). (...) zgłosiło ekspertów specjalizujących się w obsłudze rynku kryptowalut.
Pismo zostało podpisane z użyciem kwalifikowanych podpisów elektronicznych, do pisma nie dołączono potwierdzenia walidacji podpisu lub nośnika zawierającego cyfrowy oryginał dokumentu.
(
dowód: wniosek o sprostowanie k. 227-229)
Przesyłkę poleconą zawierającą wniosek odebrano w dniu 15 lipca 2026 r.
(
dowód: potwierdzenie odbioru k. 231)
W dniu 21 lipca 2026 r. pełnomocnik Ł. K. – Redaktora Naczelnego (...) odmówił opublikowania obydwu poprawionych sprostowań z dnia 10 lipca 2026 r. Jako podstawę odmowy wskazano art. 33 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa Prasowego tj. z uwagi na to, że wniosek ten nie spełnia wymagań określonych w art. 31a ust. 1 i 4 ustawy. Zdaniem pełnomocnika poprawione sprostowania w dalszym ciągu nie spełniają ustawowych wymogów rzeczowości i stanowi polemikę z artykułem.
(
dowód: odpowiedź na wniosek o sprostowanie k. 233-234)
Na portalu (...) w treści artykułu autorstwa M. E. oraz N. H. z dnia 11 czerwca 2026 roku pt. „
(...)
" po fragmencie:
„(...).
(...).” ukazało się sprostowanie o następującej treści:
„Sprostowanie: Uwaga wniesiona przez Związek (...) dotycząca art. 13
1 projektu ustawy o kryptoaktywach nie pochodziła z uwag zgłoszonych przez I. N..”
(
dowód: wydruk artykułu k. 49)
Stan faktyczny w powyższym kształcie został przez Sąd ustalony na podstawie dokumentacji złożonej do akt sprawy w toku niniejszego postępowania, której prawdziwość czy też autentyczność nie była kwestionowana przez strony, Sąd zaś nie znalazł podstaw by czynić to z urzędu.
Sąd zważył co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie i podlegało oddaleniu w całości.
Zgodnie z art. 31a ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 roku – Prawo prasowe (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1914 ze zm.), na wniosek zainteresowanej osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną, redaktor naczelny właściwego dziennika lub czasopisma jest obowiązany opublikować bezpłatnie rzeczowe i odnoszące się do faktów sprostowanie nieścisłej lub nieprawdziwej wiadomości zawartej w materiale prasowym. Z wymienionego przepisu wynika, iż podmiotem zobowiązanym do opublikowania sprostowania jest redaktor naczelny redakcji właściwego dziennika lub czasopisma, w którym opublikowano materiał prasowy będący przedmiotem sprostowania.
Sprostowanie stanowi reakcję zainteresowanego na treść wcześniejszej wypowiedzi zawartej w materiale prasowym, którą zainteresowany uznaje za nieprawdziwą lub nieścisłą. Ponieważ sprostowanie pochodzi od osoby zainteresowanej powinno być sformułowane w pierwszej osobie, jak również powinno być rzeczowe, czyli jasne i konkretne, a ponadto winno odnosić się do faktów.
Sprostowanie powinno zostać nadane w placówce pocztowej operatora pocztowego lub złożone w siedzibie odpowiedniej redakcji, na piśmie w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia opublikowania materiału prasowego (art. 31a ust. 3 prawa prasowego).
Zgodnie z ustępem 4 art. 31a sprostowanie powinno zawierać podpis wnioskodawcy, jego imię i nazwisko lub nazwę oraz adres korespondencyjny, zaś stosownie do treści ustępu 6 tekst sprostowania nie może przekraczać dwukrotnej objętości fragmentu materiału prasowego, którego dotyczy.
Redaktor naczelny odmawia opublikowania sprostowania, jeżeli sprostowanie: jest nierzeczowe lub nie odnosi się do faktów (pkt 1), zostanie nadane lub złożone po upływie terminu, o którym mowa w art. 31a ust. 3 lub nie zostało podpisane (pkt 2), nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 31a ust. 4 – 7 (pkt 3), zawiera treść karalną (pkt 4), podważa fakty stwierdzone prawomocnym orzeczeniem dotyczącym osoby dochodzącej publikacji sprostowania (pkt 5) (art. 33 ust. 1 prawa prasowego).
Zgodnie z treścią ust. 3 tego artykułu odmawiając opublikowania sprostowania, redaktor naczelny jest obowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania sprostowania, przekazać wnioskodawcy pisemne zawiadomienie o odmowie i jej przyczynach. Jeżeli odmowa nastąpiła z przyczyn określonych w ust. 1 pkt 1, 4 i 5, należy wskazać fragmenty sprostowania, które nie nadają się do publikacji.
Zgodnie z art. 39 ust. 1 prawa prasowego jeżeli redaktor naczelny odmówił opublikowania sprostowania albo sprostowanie nie ukazało się w terminie określonym w art. 32 ust. 1-3 lub ukazało się z naruszeniem art. 32 ust. 4 lub 5, zainteresowany podmiot, o którym mowa w art. 31a ust. 1 lub 2, może wytoczyć powództwo o opublikowanie sprostowania.
Sprostowanie w prawie polskim stanowi szczególny mechanizm prawa prasowego pozwalający opinii publicznej na zapoznanie się ze stanowiskiem drugiej strony sporu, umożliwiając zainteresowanemu zajęcie własnego stanowiska i przedstawienie swojej wersji wydarzeń oraz zapoznanie z nią opinii publicznej, za pośrednictwem tego samego środka przekazu, w którym ukazały się uprzednio informacje jego dotyczące i wpływające na jego wizerunek. Kryterium zasadności publikacji sprostowania nie jest zatem prawdziwość faktów - ani prezentowanych w prostowanej publikacji prasowej, ani podanych w sprostowaniu. Sprostowanie powinno natomiast spełniać kryterium rzeczowości, które zachodzi również wtedy, kiedy pierwotny tekst publikacji można było rozumieć na kilka sposobów. (
Postanowienie SN z 22.08.2023 r., I CSK 5049/22, LEX nr 3597316.)
W orzecznictwie za nierzeczowe uznano:
1.
sprostowanie, które nie odnosi się wprost do treści materiału prasowego, w którym brak jest informacji stanowiących przedmiot żądanego sprostowania (
por. wyrok SA w Warszawie z 8.03.2017 r., VI ACa 2001/16, LEX nr 2289432);
2.
sprostowanie mało czytelne, niezbyt jasne czy niekonkretne – może się spotkać z odmową publikacji jako niespełniające wymogów art. 31a (
por. wyrok SA w Warszawie z 26.01.2016 r., I ACa 2129/15, LEX nr 2053897);
3.
zdanie żądanego sprostowania zawiera bardzo ogólne twierdzenie, zgodnie z którym prostowany materiał prasowy zawiera nieprawdziwą informację. Brak sprecyzowania, jaka informacja zawarta w tym materiale jest nieprawdziwa, czyni żądanie w tym zakresie nierzeczowym. Nie odnosi się ono bowiem do żadnego konkretnego faktu zawartego w materiale prasowym (
por. wyrok SA w Warszawie z 29.11.2016 r., I ACa 1540/16, LEX nr 2233027).
Za nieodnoszące się do faktów uznano sprostowanie dotyczące hipotez, ocen lub opinii (
por. wyrok SA w Warszawie z 13.08.2014 r., I ACa 902/14, LEX nr 1567094). (K. Drozdowicz [w:]
Prawo prasowe. Komentarz, red. M. Zaremba, WKP 2018, art. 33.)
Rozstrzygając kwestie formalne uznać należy, iż zarówno wnioski o sprostowanie oraz odpowiedzi na wnioski, jak również pozew o nakazanie opublikowania sprostowań zostały złożone w ustawowych terminach. Odnośnie kwestii prawidłowości podpisów pod wnioskami z dnia 22 czerwca oraz dnia 10 lipca 2026 r., Sąd pragnie zauważyć niekonsekwentną postawę pozwanego. W ramach tzw. postępowania naprawczego przed wytoczeniem powództwa, Redaktor Naczelny nie podniósł w swoich odpowiedziach, że wnioski mają braki formalne w postaci braku prawidłowego podpisu. Sąd stoi na stanowisku, że podniesienie takiego zarzutu dopiero na etapie postępowania sądowego jest spóźnione.
Sąd Okręgowy nie podzielił także stanowiska pozwanego, co do braku podpisu pod żądanym tekstem sprostowania. Jak wynika bowiem z orzecznictwa Sądu Najwyższego, które Sąd orzekający podziela (
zob. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 8 września 2022 r., II CSKP 448/22), jeżeli powód w treści pozwu zawierającego żądanie sprostowania nie wymieni osób, które podpisały sprostowanie, to w razie spełnienia warunku formalnego oznaczenia wnioskodawcy w tekście sprostowania i złożenia podpisu zainteresowanego we wniosku do redaktora naczelnego, dane te spełniają funkcję, którą im przypisał ustawodawca. W takim wypadku wystarczające jest wskazanie w treści orzeczenia oznaczenia tego samego wnioskodawcy, jako podmiotu składającego sprostowanie. Nie stanowi to orzeczenia ponad żądanie, bo zarówno wniosek o publikację sprostowania, jak i żądanie w postępowaniu sądowym, składa ten sam podmiot. W razie spełnienia przez wnioskodawcę wymogu określonego w art. 31a ust. 4 PrPras na etapie złożenia wniosku w postępowaniu przedsądowym i dołączenia do pozwu kserokopii podpisanego sprostowania, wystarczające jest poprzedzenie opublikowania sprostowania zapowiedzią identyfikującą podmiot, który żądał sprostowania (
zob. wyroki SN: z 25 maja 2018 r., I CSK 497/17, i z 21 lipca 2017 r., I CSK 11/17). Tym samym należy uznać, iż wystarczającym dla identyfikacji podmiotu jest podpis pod wnioskiem zawierającym tekst żądanego sprostowania. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż Redaktor Naczelny - podobnie, jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie - miał świadomość, iż autorem wniosku, co za tym idzie autorem sprostowania jest Związek (...). Wobec spełnienia wymagań formalnych, Sąd postanowił przystąpić do oceny merytorycznej żądań pozwu.
Przechodząc do szczegółowych rozważań wskazać należy, iż Sąd oddalił żądanie wskazane pkt 1 ppkt 1 pozwu dotyczącego artykułu z dnia 11 czerwca 2026 r. o tytule „
(...)
”, uznając wniosek o sprostowanie za nierzeczowy.
Należy wskazać, iż jeszcze przed wytoczeniem powództwa pozwany dodał do ww. artykułu sprostowanie, w którym wyjaśnił, że uwaga wniesiona przez Związek (...) dotycząca art. 13
1 projektu ustawy o kryptoaktywach nie pochodziła z uwag zgłoszonych przez I. N.. Chociaż formalnie sprostowanie to nie jest identyczne z tym, jakiego powód domagał się we wniosku a następnie w pozwie, to wiernie oddaje ono treść żądanego sprostowania. Tym samym Sąd uznaje, że główny cel sprostowania został osiągnięty. W tym stanie rzeczy żądanie ponownego opublikowania tego samego, opublikowanego już sprostowania – tym razem w ramach struktury całego pierwotnego wniosku – uznać należy za całkowicie bezzasadne. Nakazanie pozwanemu ponownej publikacji fragmentu, który już raz został podany do wiadomości czytelników, stałoby w sprzeczności z funkcją instytucji sprostowania, prowadząc do nieuzasadnionego powielania tych samych treści i naruszenia autonomii redakcyjnej. W zakresie, w jakim sprostowanie zostało już skutecznie opublikowane, roszczenie powoda wygasło na skutek jego zaspokojenia, co skutkuje brakiem interesu prawnego w domaganiu się ponownego nakazania tego samego świadczenia.
We wspomnianym wyżej wniosku podniesiono również, iż fragment o przyjęciu przez Ministerstwo Finansów poprawki zgłoszonej przez (...) jest nieścisły lub nieprawdziwy albowiem w kolejnej wersji projektu ustawy nie znalazł się artykuł w brzmieniu zaproponowanym przez (...). Należy przy tym zauważyć, iż w tym samym artykule, akapit wyżej autorzy tekstu wyjaśnili, że uwagi opisane w oficjalnym zestawieniu stanowisk z konsultacji społecznych i oznaczone jako „przyjęte” nie jest równoznaczne z ich uwzględnieniem w ostatecznym kształcie ustawy. Tym samym wniosek powoda, w tym zakresie zmierza do sprostowania informacji, która jest już zawarta w tekście artykułu. Treść artykułu wyjaśnia czytelnikowi różnicę pomiędzy przyjęciem uwag w ramach konsultacji społecznych, a uwzględnieniem poprawki w tekście projektu. Niezależnie od powyższego ostatnie zdanie żądanego sprostowania jest nierzeczowe. W treści artykułu wskazano „Ministerstwo uwagę przyjęło”, zaś powód domaga się nie tylko wskazania, że „
nie jest prawdą, że poprawka ta została uwzględniona przez Ministerstwo Finansów”, ale ponadto wskazania, iż „
Nie znalazła się bowiem w kolejnej wersji ustawy”, o czym nie ma mowy w treści artykułu.
Odnośnie sprostowania z pkt 1 ppkt 2 pozwu dotyczącego artykułu z dnia 11 czerwca 2026 r. o tytule „
(...)
”, Sąd oddalił to żądanie, uznając wniosek o sprostowanie za nierzeczowy, a ponadto przekraczający dopuszczalną długość sprostowania.
Powód domagał się, aby sprostować informację o przyjęciu giełdy kryptowalut (...) do struktur Związku. Zdaniem powoda takie określenie wprowadza czytelników w błąd, albowiem zgodnie z ustawą o izbach gospodarczych, członkami bankowych izb gospodarczych mogą być wyłącznie banki, zaś (...) takiego statusu nie posiadała. Ponadto stosunek członkostwa (...) w Komitecie Cyberbezpieczeństwa Banków (...) nigdy nie powstał, ponieważ (...) nigdy nie ustalił wysokości składki członkowskiej i nigdy żadna składka od (...) nie wpłynęła na rachunek związku. Analizując powyższe należy zauważyć, że autorzy artykułu w kilku miejscach umieścili stanowisko (...), co do skuteczności nawiązania stosunku członkostwa (...)
(spółki zarządzającej platformą operacyjną (...).
) w Komitecie Cyberbezpieczeństwa Banków. Autorzy również weszli w polemikę ze stanowiskiem (...), twierdząc, że w tekście uchwały zawarto informację o wejściu jej w życie z dniem podjęcia, a nie pod warunkiem uiszczenia składki, jak również to, że przedstawiciele (...) brali udział w różnych przedsięwzięciach (...). Ponownie, wniosek powoda, zmierza do sprostowania informacji, która jest już zawarta w tekście artykułu. Czytelnicy byli poinformowani o odmiennych stanowiskach autorów tekstu oraz o stanowisku Związku (...) i mogli wyrobić sobie na ten temat opinię. Należy ponadto wskazać, iż lektura kwestionowanego artykułu nie pozwoliła Sądowi na precyzyjne ustalenie, gdzie w treści artykułu użyto stwierdzenia „przyjął do swoich struktur giełdę kryptowalut (...)”. We wstępnie do artykułu jest mowa, iż „9 stycznia 2024 r. Związek (...) miał przyjąć do swoich struktur giełdę kryptowalut C.”. Sformułowania „przyjął”, a „miał przyjąć” niewątpliwie mają rożny wydźwięk - pierwsze jest stwierdzeniem faktu (tryb oznajmujący, czynność dokonana), drugie zaś odnosi się do czynności oczekiwanych. Przy przyjęciu, iż to ten fragment miał stanowić podstawę żądanego sprostowania wskazać należy, iż żądane sprostowanie stanowi niemal trzykrotność kwestionowanego fragmentu (107 znaków ze spacjami do 307).
W uzupełnieniu powyższego wskazać należy, iż odniesieniu do żądania sprostowania zawartego w pkt 1 i 2 uwagę zwraca nieprawidłowość sformułowania zawartego w pierwszym zdaniu, tj. „
Artykuł p. N. H. i p. M. E. z dnia 11 czerwca 2026 r. o tytule „(...)" opublikowany w serwisie (...) zawiera nieprawdzie informacje.” Przede wszystkim ze stwierdzenia tego wynika, iż cały artykuł zawiera nieprawdziwe informacje, co już w ocenie Sądu świadczy o braku rzeczowości sprostowania, jakiego domaga się powód.
Odnośnie sprostowania z pkt 2 ppkt 1 pozwu dotyczącego artykułu z dnia 22 czerwca 2026 r. o tytule „
(...)
”. Sąd oddalił to żądanie, uznając wniosek o sprostowanie za nierzeczowy.
Powyższy wniosek choć dotyczy innego artykułu, i samo sprostowanie różni się formą, dotyczy jednak tej samej informacji jaką było członkostwo (...) w Komitecie Cyberbezpieczeństwa Banków (...). Autorzy w tym tekście poinformowali jedynie o tym, że (...) podjął uchwałę o przyjęciu (...) do swojego Komitetu Cyberbezpieczeństwa. Autorzy nie stwierdzili, że stosunek członkostwa został skutecznie zawiązany i czy została opłacona składka członkowska. Autorzy opisali fakt jakim było samo podjęcie uchwały. Wbrew twierdzeniu powoda artykuł nie implikuje, że (...) skutecznie uzyskał status członka komitetu. Co również istotne, autorzy przedstawili w tym samym akapicie informacje, że (...) oraz jego Prezes zaprzecza, żeby uchwała weszła w życie. Również w tym akapicie, w formie hiperłącza znajduje się odwołanie do wcześniejszego artykułu „
(...)
”, które jak wyżej opisano przytacza pełne stanowisko (...). Z powyższych względów uznać należy, iż sprostowanie, jakiego domaga się powód jest nierzeczowe, stanowiąc jedynie polemikę z kwestionowaną publikacją.
Odnośnie sprostowania z pkt 2 ppkt 2 pozwu dotyczącego z dnia 22 czerwca 2026 r. o tytule „
(...)
”. Sąd oddalił to żądanie, uznając wniosek o sprostowanie za nierzeczowy.
Powód domagał się, aby sprostować fragment artykułu gdzie zawarto informację o tym, że połowę czteroosobowej delegacji (...) na konferencji uzgodnieniowej w Ministerstwie Finansów stanowili prawnicy działu prawnego (...). Zdaniem powoda jest to informacja nieprawdziwa, ponieważ ze strony (...) zostali zgłoszeni zarówno wewnętrzni, jak i zewnętrzni eksperci w zakresie rynku kryptowalut. Zaś dwóch z tych ekspertów prowadziło indywidualne kancelarie prawne i zajmowało się doradztwem prawnym w tym m.in. (...). W ocenie Sądu, inkryminowany fragment artykułu nie wymaga sprostowania, zaś sprostowanie, jakiego domaga się powód jest nierzeczowe. W artykule mowa jest bowiem o tym, że dwóch zgłoszonych do udziału w konferencji ekspertów było prawnikami działu prawnego (...), jak sam przyznał powód, współpracowali oni z (...). Nie jest istotne dla informacji prasowej czy prawnicy ci prowadzili indywidualne kancelarie, czy mieli innych klientów poza (...), czy też byli w stosunku pracy ze spółką. Określenie to stanowi jedynie różnice semantyczną i nie wpływa na treść czy też rozumienie treści artykułu. Nieistotna również jest informacja o tym, że owi prawnicy byli ekspertami w zakresie kryptowalut, albowiem w treści artykułu kwestia profesjonalizmu osób wchodzących w skład delegacji, nie była podnoszona. Chęć dodania takiej informacji może zostać odebrana, jako próba uzupełnienia kwestionowanej publikacji, mająca na celu zdystansowanie się od osób związanych z (...).
Mając na uwadze dokonane powyżej rozważania, Sąd oddalił powództwo w całości.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zasądzając od powoda zwrot całości kosztów poniesionych przez pozwanego. Strona pozwana poniosła koszt opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz koszt zastępstwa procesowego w kwocie 720 zł obliczony stosownie do § 8 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Łączny koszt procesu po stronie pozwanej wyniósł zatem 737 zł.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.
Sędzia del. Agnieszka Onichimowska