Sygn. akt I C 1325/24
Uzasadnienie wyroku zaocznego z dnia 29 listopada 2024 r.
Powód miasto (...) W. w pozwie wniesionym w dniu 5 czerwca 2021 r. żądał nakazania pozwanym W. W. oraz P. K. opróżnienia i opuszczenia lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w budynku nr (...) przy al. (...) w W. oraz wydania tego lokalu powodowi, a ponadto żądał ustalenia, że pozwanym W. W. oraz P. K. nie przysługuje uprawnienie do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu. Powód miasto (...) W. żądał także zasądzenia od pozwanych W. W. oraz P. K. kosztów procesu według norm przepisanych.
Pozwani W. W. oraz P. K. nie wnieśli odpowiedzi na pozew i nie stawili się na rozprawę, nie żądali przeprowadzenia rozprawy w swej nieobecności ani nie złożyli w sprawie wyjaśnień. Zachodziły zatem podstawy do wydania wyroku zaocznego.
Za podstawę wyroku Sąd Rejonowy przyjął następujące ustalenia i wnioski:
W okolicznościach sprawy niniejszej w świetle dołączonych przez powoda do pozwu dowodów z dokumentów zachodziła wystarczająca podstawa do uznania za usprawiedliwione przewidzianego w art. 675 § 1 Kodeksu cywilnego roszczenia powoda względem pozwanych o zwrot lokalu mieszkalnego jako rzeczy najętej po zakończeniu najmu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego bezspornie wynikało, że pozwani W. W. oraz P. K. nie legitymowali się skutecznym względem powoda miasta(...) W. tytułem prawnym pozwalającym na korzystanie z lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w budynku nr (...) przy al. (...) w W..
Wskazać należy, że w dniu 3 stycznia 1961 r. poprzednik prawny powoda miasta (...) W. zawarł z H. W. umowę najmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w budynku nr (...) przy al. (...) w W.. Umowa ta została zawarta na czas nieokreślony. H. W. zmarła w 2015 r. Wprawdzie pozwany W. W. jest prawdopodobnie synem H. W. i nie można było wykluczyć, że zamieszkiwał on w tym lokalu wraz z pozwanym P. K., prawdopodobnie wnukiem H. W., do chwili śmierci tej ostatniej. Niemniej wobec niezajęcia stanowiska przez pozwanych w sprawie niniejszej nie można było ostatecznie ustalić, czy rzeczywiście do chwili śmierci H. W. jako najemcy, jej syn, pozwany W. W., stale zamieszkiwał wraz z nią w tym lokalu czy nie. Wobec tego nie było możliwe stanowcze ustalenie faktu wstąpienia pozwanego W. W. w stosunek najmu tego lokalu po jego zmarłej matce H. W. na podstawie art. 691 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, według których dzieci najemcy wstępują w stosunek najmu lokalu mieszkalnego, jeżeli stale zamieszkiwały z najemcą w tym lokalu do chwili jego śmierci. Z tych samych przyczyn nie można było stanowczo ustalić faktu ewentualnego wstąpienia w stosunek najmu tego lokalu przez pozwanego P. K., prawdopodobnie wnuka H. W.. W okolicznościach sprawy niniejszej nic nie wskazywało, aby legitymował się on statusem osoby, wobec której najemca był obowiązany do świadczeń alimentacyjnych, stale zamieszkującej z najemcą w tym lokalu do chwili jego śmierci, co także może uprawniać do wstąpienia w stosunek najmu lokalu na podstawie art. 691 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego. Mając powyższe na uwadze, w okolicznościach sprawy niniejszej niewątpliwe było, że umowa najmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w budynku nr (...) przy al. (...) w W. wygasła wraz ze śmiercią H. W..
Z tych przyczyn, z uwagi na wskazany wyżej brak tytułu prawnego względem lokalu po stronie pozwanych W. W. i P. K., zachodziła podstawa do nakazania pozwanym opróżnienia i opuszczenia lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w budynku nr (...) przy al. (...) w W. oraz wydania tego lokalu powodowi miastu (...) W..
W okolicznościach niniejszej sprawy brak było wystarczających podstaw do ustalenia, że pozwanemu P. K. przysługuje uprawnienie do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu. Należało mieć na względzie, że pozwany jest stosunkowo młodą osobą, mogącą podjąć pracę zarobkową w celu samodzielnego zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.
W odniesieniu zaś do pozwanego W. W. w okolicznościach sprawy niniejszej zachodziła wystarczająca podstawa do ustalenia, że pozwanemu W. W. przysługuje uprawnienie do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu. Sąd wziął pod uwagę, że pozwany skończył już 71 lat, jest seniorem, wobec czego jego możliwości zarobkowania są znacząco mniejsze niż osób młodszych, a przez to może być pozbawiony możliwości samodzielnego zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Wobec tego, w celu zapobiegania bezdomności, Sąd przyznał uprawnienie do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu pozwanemu W. W., wstrzymując jednocześnie względem tego pozwanego nakaz opróżnienia i opuszczenia lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w budynku nr (...) przy al. (...) w W. oraz wydania tego lokalu powodowi miastu (...) W. do czasu złożenia temu pozwanemu przez miasto (...) W. oferty zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu.
Na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 725 ze zm.) w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu albo braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Obowiązek zapewnienia najmu socjalnego lokalu ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu.
W myśl art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego sąd, badając z urzędu, czy zachodzą przesłanki zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu, orzeka o uprawnieniu osób, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez nie z lokalu oraz ich szczególną sytuację materialną i rodzinną.
Na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego sąd nie może orzec o braku uprawnienia do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu wobec:
1) kobiety w ciąży,
2) małoletniego, osoby niepełnosprawnej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 573 i 1981) lub ubezwłasnowolnionego oraz osoby sprawującej nad nim opiekę i wspólnie z nim zamieszkałej,
3) obłożnie chorego,
4) emeryta lub rencisty spełniającego kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej,
5) osoby posiadającej status bezrobotnego,
6) osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały
- chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany lub ich sytuacja materialna pozwala na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.
Według art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego sąd może orzec o braku uprawnienia do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu, w szczególności jeżeli nakazanie opróżnienia następuje z przyczyn, o których mowa w art. 13, tj. jeżeli lokator wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali w budynku lub jeżeli małżonek, rozwiedziony małżonek lub inny współlokator tego samego lokalu swoim rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie.
W myśl art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego orzekając o uprawnieniu do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu, sąd nakazuje wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez gminę oferty zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu.
W okolicznościach sprawy niniejszej, w świetle zgromadzonych dowodów z dokumentów, a także wobec niezajęcia stanowiska przez pozwanego P. K., zachodziła podstawa do przyjęcia, że względem tego pozwanego nie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności wskazujące na istnienie podstaw do ustalenia przysługującego mu uprawnienia do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu przewidziane w przytoczonym przepisie art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. W szczególności brak było podstaw do przyjęcia, aby pozwany P. K. legitymował się statusem osoby bezrobotnej, był obłożnie chory czy sprawował opiekę nad wspólnie z nim zamieszkałym małoletnim, niepełnosprawnym lub ubezwłasnowolnionym.
W okolicznościach sprawy niniejszej w świetle zgromadzonych dowodów z dokumentów, względem pozwanego W. W. ujawniły się natomiast okoliczności wskazujące na istnienie podstaw do ustalenia przysługującego temu pozwanemu uprawnienia do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu przewidziane w przytoczonym przepisie art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.
W odniesieniu do pozwanego W. W., zważywszy na brak informacji o dochodach z pracy zarobkowej oraz brak informacji o wysokości pobieranego świadczenia z ubezpieczenia społecznego, a także na istnienie zaległości w opłatach z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w budynku nr (...) przy al. (...) w W., a ponadto zważywszy na to, że pozwany ten, jak wspomniano, jest w wieku senioralnym oraz nie dysponuje możliwością samodzielnego zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych poza wskazanym wyżej lokalem, uwzględniając też wysokość stawek rynkowych najmu lokali mieszkalnych stosowanych obecne w obszarze właściwości tutejszego Sądu Rejonowego, biorąc także pod uwagę obecny sposób korzystania przez pozwanego z zajmowanego lokalu, służącego do zaspokajania jego potrzeb mieszkaniowych, zachodziła podstawa do ustalenia przysługującego mu uprawnienia do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu na podstawie art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.
Ponadto nic nie wskazywało, aby pozwany W. W. wykraczał w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali w budynku lub swoim rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwiał wspólne zamieszkiwanie małżonkowi, rozwiedzionemu małżonkowi lub innemu współlokatorowi tego samego lokalu.
Wobec ustalenia, że pozwanemu W. W. przysługuje uprawnienie do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu, podstawę nakazania wstrzymania wykonania opróżnienia, opuszczenia i wydania lokalu mieszkalnego względem tego pozwanego do czasu złożenia temu pozwanemu przez miasto (...) W. oferty zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu stanowił art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do reguły odpowiedzialności za wynik sprawy, obciążając nimi w całości stronę przegrywającą spór, tj. pozwanych (art. 98 § 1 i 1
1 Kodeksu postępowania cywilnego). Powód poniósł w toku postępowania koszt opłaty sądowej od pozwu – 200 zł oraz koszt ustanowionego w sprawie zawodowego pełnomocnika będącego radcą prawnym – po 240 zł (stosownie do treści § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie). Powyższą należność w łącznej wysokości 680 zł pozwani powinni zwrócić powodowi solidarnie wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia wyroku do dnia zapłaty.
Podstawę nadania wyrokowi zaocznemu rygoru natychmiastowej wykonalności stanowił natomiast art. 333 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania cywilnego.
Z tych względów Sąd Rejonowy orzekł jak w sentencji.
Sędzia Robert Bełczącki
ZARZĄDZENIE
(...)
Sędzia Robert Bełczącki