Art. 2. Wyłączenie stosowania przepisów

Przepisy art. 1 nie mają zastosowania do osób, które popełniły przestępstwo z dekretu z dnia 31 sierpnia 1944 r. o wymiarze kary dla faszystowsko-hitlerowskich zbrodniarzy, winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami oraz dla zdrajców Narodu Polskiego (Dz. U. R. P. z 1946 r. Nr 69, poz. 377, z 1947 r. Nr 65, poz. 390, z 1948 r. Nr 18, poz. 124 oraz z 1949 r. Nr 32, poz. 238).

Komentarz do Art. 2.

Przepis ustanawia wyłączenie spod działania art. 1. Nie dotyczy on osób, które popełniły przestępstwo określone w dekrecie wskazanym w treści przepisu, dotyczącym wymiaru kary dla faszystowsko-hitlerowskich zbrodniarzy, osób winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami oraz dla zdrajców Narodu Polskiego.

Kluczowe znaczenie ma przesłanka popełnienia takiego przestępstwa. Jej spełnienie powoduje, że wobec danej osoby przepisy art. 1 nie mają zastosowania. Art. 2 nie opisuje natomiast odrębnej sankcji ani nie ustanawia dodatkowego postępowania. Jego funkcją jest wskazanie kategorii osób wyłączonych z zakresu regulacji przewidzianej w art. 1.

Wyłączenie ma charakter osobowy i bezwzględny w tym sensie, że obejmuje każdą osobę należącą do wskazanej kategorii. Przepis nie różnicuje tych osób według rodzaju popełnionego czynu, czasu jego popełnienia ani innych okoliczności. Odsyła do przestępstw objętych konkretnie wskazanym dekretem, a więc zakres wyłączenia jest związany z zakresem tego aktu. Sam art. 2 nie rozstrzyga jednak, jakie dokładnie skutki przewiduje art. 1 dla osób, które nie zostały objęte tym wyjątkiem. Jego praktyczne znaczenie polega na tym, że osoby, które popełniły opisane przestępstwa, nie mogą korzystać z regulacji zawartej w art. 1.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1950 r. poz. 270.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 1.Art. 3.