Art. 2. Stosowanie przepisów na wodach morskich i granice wód

1. W sprawach wyposażenia statków żeglugi śródlądowej i kwalifikacji ich załóg przepisy ustawy stosuje się także na wodach morskich, z uwzględnieniem odrębnych przepisów.

2. Granice między wodami śródlądowymi a wodami morskimi określają przepisy Prawa wodnego.

Komentarz do Art. 2.

Przepis określa zakres terytorialnego stosowania ustawy w dwóch obszarach: wyposażenia statków żeglugi śródlądowej oraz kwalifikacji ich załóg. Co do zasady regulacje te dotyczą żeglugi śródlądowej, jednak mogą być stosowane również na wodach morskich. Rozszerzenie to nie ma charakteru bezwarunkowego, ponieważ następuje „z uwzględnieniem odrębnych przepisów”. Oznacza to, że przy ocenie, jakie wymagania mają zastosowanie do wyposażenia statku lub kwalifikacji jego załogi na wodach morskich, trzeba uwzględnić także regulacje odnoszące się odrębnie do tych wód.

Przepis nie wyznacza samodzielnie granicy pomiędzy wodami śródlądowymi a morskimi. W tym zakresie odsyła do przepisów Prawa wodnego. Rozgraniczenie tych obszarów ma praktyczne znaczenie, ponieważ pozwala ustalić, czy dana sytuacja mieści się w podstawowym zakresie stosowania ustawy, czy też dotyczy wód morskich, gdzie jej przepisy mogą znaleźć zastosowanie na zasadzie wskazanej w ust. 1, z uwzględnieniem innych regulacji. W konsekwencji art. 2 łączy przepisy dotyczące statków i załóg z formalnym podziałem akwenów określanym poza tą ustawą. Jego znaczenie polega przede wszystkim na wskazaniu, że granica między żeglugą śródlądową a morską nie wyłącza automatycznie stosowania ustawy w odniesieniu do wyposażenia statków i kwalifikacji załóg.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 43.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 1.Art. 3.