Art. 74. Minimalny termin czynności

Jeżeli z przepisów, o których mowa w art. 1 pkt 1, wynika obowiązek ustanowienia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej terminu na dokonanie określonej czynności w zakresie określonym w niniejszym rozdziale, to ten termin wynosi co najmniej 30 dni, chyba że przepisy ustawy albo przepisy, o których mowa w art. 1 pkt 1, stanowią inaczej.

Komentarz do Art. 74.

Przepis określa minimalną długość terminu na dokonanie określonej czynności w zakresie uregulowanym w niniejszym rozdziale. Zasada ta znajduje zastosowanie wtedy, gdy z przepisów wskazanych w art. 1 pkt 1 wynika obowiązek ustanowienia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej takiego terminu.

Co do zasady termin powinien wynosić co najmniej 30 dni. Oznacza to, że przepisy objęte tym odesłaniem nie powinny wyznaczać terminu krótszego niż 30 dni, jeżeli dotyczą czynności mieszczącej się w zakresie tego rozdziału. Przepis nie ustanawia jednak reguły bez wyjątków. Krótszy albo odmiennie określony termin może wynikać z samej ustawy lub z przepisów, o których mowa w art. 1 pkt 1.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wprowadzeniu podstawowego standardu czasowego dla czynności, których termin ustanawia państwo członkowskie na podstawie wskazanych przepisów. Przy ustalaniu długości terminu należy więc uwzględnić zarówno zasadę minimum 30 dni, jak i możliwość zastosowania odmiennego rozwiązania, jeżeli wyraźnie przewidują je przepisy ustawy albo przepisy wskazane w art. 1 pkt 1. Zastosowanie tego przepisu jest ograniczone do zakresu niniejszego rozdziału oraz do terminów, których ustanowienie wynika z tych przepisów.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 1795.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 73.Art. 75.