Art. 10. Obowiązek powiadamiania o chorobach

1. Obowiązek powiadamiania, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, dotyczy również:

1) chorób i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 lit. b oraz c, i chorób określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 7 pkt 1 lit. a i pkt 2 innych niż choroby umieszczone w wykazie;

2) osób fizycznych lub osób prawnych mających kontakt ze zwierzętami, lekarzy weterynarii lub każdego, kto powziął informacje wskazujące na możliwość wystąpienia choroby;

3) każdego przypadku padnięcia bydła, owiec lub kóz.

2. Powiadomienie, o którym mowa w art. 18 ust. 1 lit. c rozporządzenia 2016/429, kieruje się także do powiatowego lekarza weterynarii.

3. Powody, o których mowa w art. 18 ust. 1 lit. a oraz b rozporządzenia 2016/429, obejmują w szczególności poronienie u bydła, świń, owiec i kóz, objawy neurologiczne u zwierząt, znaczną liczbę nagłych padnięć zwierząt, zmiany o charakterze krost, pęcherzy, nadżerek lub wybroczyn na skórze i błonach śluzowych zwierząt kopytnych.

4. W przypadku podejrzenia wystąpienia choroby u zwierząt utrzymywanych w zakładzie, podmioty i inne osoby fizyczne lub osoby prawne utrzymujące zwierzęta w tym zakładzie wprowadzają do czasu wykluczenia wystąpienia tej choroby środki, o których mowa w art. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2020/687 z dnia 17 grudnia 2019 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do przepisów dotyczących zapobiegania niektórym chorobom umieszczonym w wykazie oraz ich zwalczania (Dz. Urz. UE L 174 z 03.06.2020, str. 64, z późn. zm.14)).

5. Do czasu wprowadzenia środków określonych w art. 54 ust. 1, art. 55 ust. 1, art. 74 ust. 1 i art. 76 ust. 2 rozporządzenia 2016/429 podmioty i inne osoby fizyczne lub osoby prawne utrzymujące zwierzęta, w przypadku podejrzenia wystąpienia choroby kategorii A, choroby kategorii B lub choroby kategorii C, stosują środki określone w art. 55 ust. 1 lit. c–e, art. 72 ust. 1 i art. 74 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 55 ust. 2 i art. 74 ust. 4 rozporządzenia 2016/429.

6. Podmioty i inne osoby fizyczne lub osoby prawne, w tym lekarze weterynarii, posiadacze zwierząt domowych, myśliwi, dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego, kierownicy laboratoriów urzędowych, o których mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 12 oraz z 2025 r. poz. 1795), kierownicy weterynaryjnych laboratoriów diagnostycznych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o zakładach leczniczych dla zwierząt (Dz. U. z 2019 r. poz. 24 oraz z 2025 r. poz. 1795), i zarządcy dróg publicznych, wykonują odnoszące się do nich obowiązki, w tym dotyczące przekazywania powiadomień i stosowania środków przy podejrzeniu wystąpienia choroby, i przestrzegają nakazów, zakazów lub ograniczeń mających na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób lub ich zwalczanie.

7. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia:

1) choroby podlegające obowiązkowi zwalczania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części inne niż:

a) choroby umieszczone w wykazie,

b) choroby kategorii A, choroby kategorii B i choroby kategorii C – w przypadku zwierząt lądowych,

c) choroby kategorii A, choroby kategorii B, choroby kategorii C i choroby kategorii D – w przypadku zwierząt wodnych,

2) choroby inne niż choroby umieszczone w wykazie, które na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlegają obowiązkowi powiadamiania na zasadach określonych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 – mając na względzie rozwój sytuacji epidemiologicznej, jak również ochronę zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt oraz międzynarodowe wymagania sanitarno-weterynaryjne obowiązujące w zakresie przemieszczania zwierząt i produktów.

Komentarz do Art. 10.

Przepis określa zakres obowiązku powiadamiania o możliwości wystąpienia choroby oraz działania wymagane w razie takiego podejrzenia. Obowiązek ten obejmuje nie tylko przypadki wskazane w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, lecz także choroby i odzwierzęce czynniki chorobotwórcze określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 lit. b oraz c, a także choroby określone na podstawie ust. 7 pkt 1 lit. a i pkt 2, jeżeli nie są umieszczone w wykazie. Dotyczy on osób mających kontakt ze zwierzętami, lekarzy weterynarii oraz każdego, kto uzyskał informacje wskazujące na możliwość wystąpienia choroby. Obejmuje również każdy przypadek padnięcia bydła, owiec lub kóz. Powiadomienie kieruje się także do powiatowego lekarza weterynarii.

Przepis wskazuje przykładowe okoliczności uzasadniające powiadomienie, w szczególności poronienie u bydła, świń, owiec i kóz, objawy neurologiczne, znaczną liczbę nagłych padnięć oraz określone zmiany na skórze i błonach śluzowych zwierząt kopytnych. W razie podejrzenia choroby w zakładzie osoby utrzymujące zwierzęta stosują, do czasu wykluczenia choroby, środki określone w art. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2020/687. Przy podejrzeniu choroby kategorii A, B lub C stosują także wskazane środki do czasu wprowadzenia działań przewidzianych w rozporządzeniu 2016/429.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na szerokim określeniu kręgu osób zobowiązanych do przekazywania informacji i stosowania nakazów, zakazów lub ograniczeń. Obejmuje on między innymi posiadaczy zwierząt domowych, myśliwych, laboratoria, lekarzy weterynarii i zarządców dróg publicznych. Minister właściwy do spraw rolnictwa może ponadto określić choroby podlegające obowiązkowi zwalczania albo powiadamiania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 1795.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 9.Art. 11.