Art. 2g. Prawo wykonywania zawodu cudzoziemców

1. Lekarzowi weterynarii, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego, okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii na czas nieokreślony lub na czas określony, jeżeli spełnia on warunki wymienione w art. 2 ust. 1 pkt 2-6. Przepisy art. 2d ust. 1-3 i art. 2e stosuje się odpowiednio.

2. Prawo wykonywania zawodu na czas określony przyznawane osobie, o której mowa w ust. 1, w celu odbycia szkolenia podyplomowego lub uzyskania stopnia naukowego obejmuje wyłącznie okres szkolenia oraz wskazane miejsce odbywania szkolenia.

3. Osobie, o której mowa w ust. 1, można przyznać prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 1 i 2, jeżeli ukończyła studia magisterskie na kierunku weterynaria w języku polskim albo jeżeli wykazała znajomość języka polskiego niezbędną do wykonywania zawodu lekarza weterynarii potwierdzoną egzaminem z języka polskiego.

4. Prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 1 i 2, przyznaje okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna właściwa ze względu na zamierzone miejsce wykonywania zawodu.

5. Egzamin, o którym mowa w ust. 3, przeprowadza Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna.

6. Opłatę za egzamin, o którym mowa w ust. 3, ponosi osoba zdająca, a wpływy z tego tytułu stanowią przychód Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej.

7. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego i nauki, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, określi, w drodze rozporządzenia: - uwzględniając zakres uprawnień zawodowych określonych w art. 1 ust. 1 i 2.

1) zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do wykonywania zawodu lekarza weterynarii,

2) sposób i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w ust. 3, oraz wysokość opłaty za ten egzamin

Komentarz do Art. 2g.

Przepis określa zasady przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii osobom, które nie są obywatelami państwa członkowskiego. Uprawnienie przyznaje właściwa okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna, czyli rada ustalona według zamierzonego miejsca wykonywania zawodu. Prawo może zostać przyznane na czas nieokreślony albo na czas określony, pod warunkiem spełnienia wymagań wskazanych w art. 2 ust. 1 pkt 2-6. Do tej procedury odpowiednio stosuje się także art. 2d ust. 1-3 i art. 2e.

Szczególne ograniczenia dotyczą prawa wykonywania zawodu przyznawanego w celu odbycia szkolenia podyplomowego lub uzyskania stopnia naukowego. W takim przypadku uprawnienie obejmuje wyłącznie czas szkolenia oraz wskazane miejsce jego odbywania. Oznacza to, że zakres tego prawa jest związany zarówno z okresem kształcenia, jak i konkretną lokalizacją.

Warunkiem przyznania prawa jest ukończenie studiów magisterskich na kierunku weterynaria w języku polskim albo wykazanie znajomości języka polskiego niezbędnej do wykonywania zawodu. Znajomość ta jest potwierdzana egzaminem przeprowadzanym przez Krajową Radę Lekarsko-Weterynaryjną. Koszt egzaminu ponosi osoba zdająca, a uzyskane opłaty stanowią przychód tej Rady.

Przepis przewiduje również wydanie rozporządzenia określającego zakres wymaganej znajomości języka polskiego, sposób i tryb egzaminu oraz wysokość opłaty. Rozporządzenie ma uwzględniać zakres uprawnień zawodowych, a jego wydanie następuje w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego i nauki oraz po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 154.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2f.Art. 2h.