Art. 123. Ustalenie czynu prawomocnym wyrokiem skazującym

Czyn, o którym mowa w art. 121 pkt 1, musi być ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3–11 lub w art. 22 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego.

Komentarz do Art. 123.

Przepis określa, w jaki sposób musi zostać ustalony czyn wskazany w art. 121 pkt 1. Zasadą jest, że podstawę takiego ustalenia stanowi prawomocny wyrok skazujący. Oznacza to, że samo podejrzenie popełnienia czynu, nieprawomocne rozstrzygnięcie albo inne ustalenie nie zastępuje wyroku wymaganego przez ten przepis.

Ustawa przewiduje jednak wyjątek od tej zasady. Wyrok skazujący nie jest konieczny, jeżeli nie może zapaść z przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3-11 lub w art. 22 ustawy wskazanej w przepisie, czyli w Kodeksie postępowania karnego. Odesłanie obejmuje wyłącznie przyczyny określone w tych jednostkach redakcyjnych. Nie chodzi więc o dowolną sytuację, w której postępowanie nie zakończyło się skazaniem, lecz o przypadki, w których brak możliwości wydania takiego orzeczenia wynika z jednej ze wskazanych podstaw.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na ustanowieniu jasnego warunku dla ustalenia czynu, o którym mowa w art. 121 pkt 1. W typowej sytuacji konieczne jest istnienie prawomocnego wyroku skazującego. Jeżeli jednak wydanie takiego wyroku jest wyłączone z przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3-11 lub art. 22, przepis dopuszcza ustalenie czynu mimo braku wyroku skazującego. Rozwiązanie to łączy wymóg prawomocnego rozstrzygnięcia z wyraźnie ograniczonym wyjątkiem.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1994.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 122.Art. 124.