Art. 23. Zwrot kosztów działań

1. W przypadkach, o których mowa w art. 16, organ ochrony środowiska żąda od podmiotu korzystającego ze środowiska zwrotu poniesionych przez siebie kosztów przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych.

1a. W przypadku gdy decyzja, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2, stanie się ostateczna, organ ochrony środowiska żąda od podmiotu korzystającego ze środowiska albo, w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 2, od podmiotu korzystającego ze środowiska lub władającego powierzchnią ziemi - zwrotu poniesionych przez siebie kosztów, o których mowa w art. 21 pkt 1 i 2.

2. Organ ochrony środowiska może odstąpić od żądania zwrotu całości lub części kosztów przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych, jeżeli:

1) podmiot korzystający ze środowiska nie został zidentyfikowany lub nie można wszcząć wobec niego postępowania egzekucyjnego, lub egzekucja okazała się bezskuteczna;

2) koszt postępowania egzekucyjnego jest wyższy niż kwota możliwa do odzyskania.

3. Roszczenia względem podmiotu korzystającego ze środowiska o zwrot kosztów z tytułu przeprowadzonych przez organ ochrony środowiska działań zapobiegawczych lub naprawczych przedawniają się z upływem 5 lat od dnia zakończenia tych działań lub ustalenia sprawcy bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku.

4. Obowiązek poniesienia kosztów przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych, ich wysokość oraz sposób uiszczenia określa, w drodze decyzji, organ ochrony środowiska.

5. Do należności z tytułu obowiązku uiszczenia kosztów działań zapobiegawczych lub naprawczych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 i 1423), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują organowi ochrony środowiska.

Komentarz do Art. 23.

Przepis określa zasady odzyskiwania przez organ ochrony środowiska kosztów działań zapobiegawczych lub naprawczych poniesionych w związku z zagrożeniem szkodą w środowisku albo powstałą szkodą. Co do zasady koszty te obciążają podmiot korzystający ze środowiska.

W przypadkach wskazanych w art. 16 organ żąda od tego podmiotu zwrotu poniesionych wydatków. Obowiązek zwrotu powstaje także wtedy, gdy decyzja, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2, stanie się ostateczna. W takiej sytuacji koszty, o których mowa w art. 21 pkt 1 i 2, ponosi podmiot korzystający ze środowiska, a w przypadku określonym w art. 12 ust. 2 również władający powierzchnią ziemi.

Organ może odstąpić od żądania zwrotu całości lub części kosztów w dwóch sytuacjach: gdy podmiotu nie udało się zidentyfikować, nie można wszcząć wobec niego egzekucji albo egzekucja była bezskuteczna, a także gdy koszty postępowania egzekucyjnego przewyższają możliwą do odzyskania kwotę. Nie jest to więc odstąpienie automatyczne, lecz uprawnienie organu.

Roszczenia o zwrot kosztów przedawniają się po upływie 5 lat od zakończenia działań albo od ustalenia sprawcy bezpośredniego zagrożenia szkodą lub szkody. Wysokość obowiązku i sposób zapłaty organ określa w decyzji. Do należności stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, przy czym uprawnienia organów podatkowych wykonuje organ ochrony środowiska.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2020 r. poz. 2187.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 22.Art. 24.