Art. 69. Zasada wzajemnego zaufania w czynnościach kontrolnych

Występując z żądaniem, o którym mowa w art. 286 § 1 pkt 4 ustawy – Ordynacja podatkowa, kontrolujący jest obowiązany zwracać szczególną uwagę na zasadę wzajemnego zaufania między instytucjami finansowymi a ich klientami.

Komentarz do Art. 69.

Przepis określa obowiązek kontrolującego związany z występowaniem z żądaniem, o którym mowa w art. 286 § 1 pkt 4 ustawy - Ordynacja podatkowa. W takiej sytuacji kontrolujący ma obowiązek zwracać szczególną uwagę na zasadę wzajemnego zaufania między instytucjami finansowymi a ich klientami.

Regulacja wskazuje więc dodatkowy aspekt, który powinien być uwzględniany przy kierowaniu żądania. Nie opisuje samego trybu występowania z żądaniem ani nie określa treści zasady „wzajemnego zaufania”. Z przepisu wynika natomiast, że relacja między instytucją finansową a jej klientem nie może być pomijana w działaniach kontrolującego objętych tym przepisem. Obowiązek ma charakter ukierunkowujący, ponieważ nakazuje poświęcić tej zasadzie szczególną uwagę, a nie tylko uwzględnić ją w sposób ogólny.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na powiązaniu czynności kontrolującego z ochroną zaufania występującego w relacjach instytucji finansowych z klientami. Przy składaniu żądania kontrolujący powinien zatem brać pod uwagę nie tylko samą możliwość wystąpienia z takim żądaniem, lecz także wskazaną w przepisie zasadę. Art. 69 wyznacza w ten sposób standard działania kontrolującego, nie ustanawiając odrębnych przesłanek ani szczegółowych wymagań dotyczących żądania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2017 r. poz. 648.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 68.Art. 70.