Art. 61. Weryfikacja informacji o rezydencji posiadacza rachunku

1. Raportująca instytucja finansowa weryfikuje posiadane informacje, w tym pozyskane w ramach relacji z klientem lub do innych celów określonych w przepisach prawa, łącznie z informacjami zgromadzonymi na podstawie procedur z zakresu przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu.

2. Przesłankami wskazującymi na rezydencję posiadacza rachunku w państwie uczestniczącym lub państwie trzecim są:

1) miejsce uzyskania zdolności prawnej lub

2) miejsce rejestracji, lub

3) adres.

3. Jeżeli posiadane informacje wskazują na rezydencję posiadacza rachunku w państwie uczestniczącym lub państwie trzecim, raportująca instytucja finansowa traktuje rachunek jako rachunek raportowany, chyba że uzyska od posiadacza rachunku oświadczenie o rezydencji podatkowej lub ustali na podstawie posiadanych informacji lub informacji dostępnych publicznie, że posiadacz rachunku nie jest osobą raportowaną.

Komentarz do Art. 61.

Przepis określa zasady weryfikowania przez raportującą instytucję finansową, czy rachunek posiadacza powinien zostać potraktowany jako rachunek raportowany. Weryfikacja obejmuje wszystkie posiadane informacje, w tym dane uzyskane w związku z relacją z klientem oraz w innych celach przewidzianych w przepisach prawa. Instytucja uwzględnia także informacje zgromadzone w ramach procedur dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu.

Przesłankami wskazującymi na rezydencję posiadacza rachunku w państwie uczestniczącym albo państwie trzecim są: miejsce uzyskania zdolności prawnej, miejsce rejestracji lub adres. Przepis nie ogranicza więc oceny do jednego rodzaju danych, lecz wskazuje trzy kategorie informacji, które mogą prowadzić do ustalenia rezydencji.

Jeżeli posiadane informacje wskazują na rezydencję w państwie uczestniczącym lub państwie trzecim, instytucja traktuje rachunek jako raportowany. Odstępstwo jest możliwe w dwóch sytuacjach. Po pierwsze, posiadacz rachunku może przekazać oświadczenie o rezydencji podatkowej. Po drugie, instytucja może ustalić, na podstawie posiadanych informacji albo informacji dostępnych publicznie, że posiadacz rachunku nie jest osobą raportowaną. Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że określa on zarówno zakres danych podlegających sprawdzeniu, jak i przesłanki oraz wyjątki decydujące o zakwalifikowaniu rachunku do raportowania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2017 r. poz. 648.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 60.Art. 62.