Art. 142. Kara pieniężna za niewykonanie obowiązków przedsiębiorcy

Przedsiębiorcy, który nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 62, art. 89 ust. 3 albo art. 97, minister właściwy do spraw gospodarki może wymierzyć, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości do 50 000 zł.

Komentarz do Art. 142.

Przepis określa sankcję za niewykonanie przez przedsiębiorcę obowiązku wskazanego w jednym z trzech odesłań: art. 62, art. 89 ust. 3 albo art. 97. Z samego art. 142 nie wynika treść tych obowiązków, dlatego regulacja ta nie opisuje ich zakresu, lecz określa konsekwencje ich niewykonania.

Adresatem kary jest przedsiębiorca, który nie zrealizował obowiązku objętego jednym ze wskazanych przepisów. Uprawnienie do wymierzenia kary przysługuje ministrowi właściwemu do spraw gospodarki. Kara jest nakładana w drodze decyzji, a więc jej zastosowanie wymaga wydania indywidualnego rozstrzygnięcia przez wskazany organ.

Wysokość kary może wynieść maksymalnie 50 000 zł. Sformułowanie „do 50 000 zł” wskazuje górną granicę sankcji, a nie stałą kwotę należną w każdym przypadku. Przepis nie określa natomiast innych elementów wpływających na ustalenie wysokości kary ani nie przesądza, że jej wymierzenie następuje automatycznie. Użycie zwrotu „może wymierzyć” oznacza, że minister posiada w tym zakresie kompetencję, z której może skorzystać po stwierdzeniu niewykonania obowiązku.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na powiązaniu obowiązków przedsiębiorcy, o których mowa w art. 62, art. 89 ust. 3 i art. 97, z możliwością nałożenia dotkliwej sankcji finansowej. Art. 142 wyznacza zatem krąg naruszeń objętych karą, organ właściwy do jej wymierzenia, formę rozstrzygnięcia oraz maksymalny poziom obciążenia finansowego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2019 r. poz. 1214.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 141.Art. 154.