Art. 2. Przesłanki podejmowania działań wobec nieletnich

Przewidziane w ustawie działania podejmuje się w przypadkach, gdy nieletni wykazuje przejawy demoralizacji lub dopuścił się czynu karalnego.

Komentarz do Art. 2.

Przepis określa podstawową przesłankę podejmowania działań przewidzianych w ustawie. Działania te mogą być podejmowane w dwóch sytuacjach: gdy nieletni wykazuje przejawy demoralizacji albo gdy dopuścił się czynu karalnego. Są to odrębne podstawy, połączone spójnikiem „lub”, dlatego wystąpienie jednej z nich jest wystarczające w świetle tego przepisu.

Pierwsza przesłanka odnosi się do zachowania nieletniego, które wskazuje na przejawy demoralizacji. Przepis nie wymaga w tym przypadku, aby nieletni dopuścił się czynu karalnego. Druga przesłanka wiąże się natomiast z konkretnym zdarzeniem, czyli dopuszczeniem się przez nieletniego czynu karalnego. Z samego brzmienia przepisu wynika więc, że zakres sytuacji uzasadniających podjęcie działań obejmuje zarówno określone przejawy zachowania, jak i popełnienie czynu karalnego.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyznaczeniu granicy stosowania działań przewidzianych w ustawie. Nie są one podejmowane w każdym przypadku dotyczącym osoby nieletniej, lecz wtedy, gdy zachodzi co najmniej jedna z wymienionych okoliczności. Przepis nie wskazuje natomiast, jakie konkretnie działania należy podjąć, ani nie określa ich kolejności. Jego funkcją jest wskazanie sytuacji, w których działania ustawowe mogą znaleźć zastosowanie, bez przesądzania o ich rodzaju w konkretnym przypadku.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 1700.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

nieletni

Art. 1.Art. 3.