Art. 17. Środek leczniczy wobec nieletniego z zaburzeniami psychicznymi

Sąd rodzinny może orzec środek leczniczy w przypadku stwierdzenia u nieletniego choroby psychicznej lub innego zakłócenia czynności psychicznych, lub uzależnienia.

Komentarz do Art. 17.

Przepis określa podstawę zastosowania przez sąd rodzinny środka leczniczego wobec nieletniego. Uprawnienie sądu powstaje w razie stwierdzenia co najmniej jednej z trzech okoliczności: choroby psychicznej, innego zakłócenia czynności psychicznych albo uzależnienia. Są to odrębne przesłanki, więc przepis nie wymaga jednoczesnego wystąpienia wszystkich wymienionych stanów.

Istotne jest, że decyzja została ujęta jako możliwość, a nie obowiązek sądu. Sformułowanie „może orzec” wskazuje, że samo stwierdzenie choroby psychicznej, zakłócenia czynności psychicznych lub uzależnienia nie oznacza automatycznego zastosowania środka. Przepis wiąże jednak dopuszczalność tego rozstrzygnięcia właśnie z ustaleniem jednej z tych okoliczności.

Regulacja ma znaczenie praktyczne, ponieważ wyznacza zarówno organ uprawniony do wydania rozstrzygnięcia, jak i podstawowy warunek jego podjęcia. Organem tym jest sąd rodzinny, a przesłanką jest stwierdzenie określonego stanu dotyczącego nieletniego. Przepis nie rozstrzyga natomiast, jaki konkretnie środek leczniczy może zostać zastosowany, jak długo może trwać ani w jaki sposób następuje stwierdzenie wskazanych okoliczności. Jego treść koncentruje się na samym związku między stanem zdrowia lub uzależnieniem nieletniego a możliwością orzeczenia środka leczniczego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 1700.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

nieletni

Art. 16.Art. 18.