Art. 24. Sądowe rozstrzygnięcie w razie braku zgody właścicieli

W razie braku zgody wymaganej większości właścicieli lokali zarząd lub zarządca, któremu zarząd nieruchomością wspólną powierzono w sposób określony w art. 18 ust. 1, może żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich właścicieli. Sprawę sąd rozpoznaje w postępowaniu nieprocesowym.

Komentarz do Art. 24.

Przepis określa sposób postępowania w sytuacji, gdy nie udało się uzyskać zgody wymaganej większości właścicieli lokali. W takim przypadku zarząd albo zarządca, któremu powierzono zarząd nieruchomością wspólną w sposób określony w art. 18 ust. 1, może zwrócić się do sądu o rozstrzygnięcie sprawy. Uprawnienie to dotyczy więc podmiotów wykonujących zarząd nieruchomością wspólną i jest związane z brakiem wymaganej zgody właścicieli.

Sąd, rozpoznając sprawę, powinien uwzględnić dwa wskazane w przepisie elementy: cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich właścicieli. Oznacza to, że ocena sprawy nie ogranicza się do samego faktu braku zgody większości. Znaczenie ma również to, czemu ma służyć planowana czynność, a także jej wpływ na ogół właścicieli lokali.

Przepis nie wskazuje konkretnego rodzaju czynności, której może dotyczyć wniosek. Ustanawia natomiast sądowy mechanizm rozstrzygania w razie braku wymaganej zgody, pozwalający na poddanie takiej sytuacji ocenie sądu według określonych kryteriów. Sprawa jest rozpoznawana w postępowaniu nieprocesowym, co określa tryb jej prowadzenia. Praktyczne znaczenie regulacji polega na tym, że brak zgody wymaganej większości nie kończy możliwości rozstrzygnięcia kwestii związanej z zarządem nieruchomością wspólną, lecz otwiera drogę do rozpoznania jej przez sąd.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1994 r. poz. 388.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 23.Art. 25.