Art. 4. Stwierdzenie nieważności mimo przeszkód

Stwierdzeniu nieważności orzeczenia nie stoi na przeszkodzie wykonanie kary, zastosowanie amnestii lub abolicji, zatarcie skazania, akt łaski, przedawnienie, zadośćuczynienie, śmierć osoby represjonowanej, której orzeczenie dotyczy, zawieszenie postępowania lub jego umorzenie z innych powodów niż te, o których mowa w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania karnego.

Komentarz do Art. 4.

Przepis określa, że wskazane okoliczności nie wyłączają możliwości stwierdzenia nieważności orzeczenia wydanego wobec osoby represjonowanej. Sam fakt, że kara została wykonana, nie zamyka drogi do takiego rozstrzygnięcia. Tak samo nie stanowią przeszkody zastosowanie amnestii albo abolicji, zatarcie skazania, akt łaski, przedawnienie lub wcześniejsze zadośćuczynienie.

Znaczenie ma również sytuacja osobista osoby represjonowanej. Stwierdzenie nieważności orzeczenia jest możliwe także po jej śmierci. Przepis obejmuje ponadto przypadki, w których postępowanie zostało zawieszone albo umorzone, z wyjątkiem umorzenia z powodów wskazanych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania karnego.

Regulacja oddziela więc ocenę samego orzeczenia od późniejszych zdarzeń dotyczących wykonania kary, dalszego istnienia skazania lub przebiegu postępowania. W praktyce oznacza to, że wykonanie kary, darowanie jej skutków, upływ czasu, wcześniejsze zadośćuczynienie ani śmierć osoby, której orzeczenie dotyczy, nie przekreślają stwierdzenia nieważności. Ograniczenie dotyczy jedynie umorzenia postępowania z dwóch przyczyn wymienionych w przywołanym przepisie Kodeksu postępowania karnego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 442.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 3.Art. 5.