Art. 40. Utrata mocy przepisów wykonawczych

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 20 ust. 1o ustawy zmienianej w art. 35 tracą moc z dniem wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 20 ust. 1o ustawy zmienianej w art. 35, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak niepóźniej niż po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Komentarz do Art. 40.

Przepis określa zasady utraty mocy przez dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 20 ust. 1o ustawy zmienianej w art. 35. Nie tracą one mocy od razu z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Ich obowiązywanie zostaje powiązane z wejściem w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tego samego art. 20 ust. 1o, ale w brzmieniu nadanym przez niniejszą ustawę.

Kluczowe znaczenie ma więc moment wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych. Z tym dniem dotychczasowe przepisy automatycznie tracą moc. Przepis ustanawia jednak również końcowy termin ich obowiązywania, niezależny od wcześniejszego wydania nowych regulacji. Dotychczasowe przepisy wykonawcze nie mogą bowiem obowiązywać dłużej niż do upływu 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Regulacja wyznacza zatem dwa możliwe momenty utraty mocy: wcześniejszy, związany z wejściem w życie nowych przepisów wykonawczych, oraz późniejszy, graniczny, przypadający po upływie 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszej ustawy. W praktyce zapewnia to czasowe utrzymanie dotychczasowych przepisów, ale jednocześnie ogranicza je terminem maksymalnym. Nowe przepisy wykonawcze mają zastąpić dotychczasowe, a ich wejście w życie kończy obowiązywanie wcześniejszych regulacji.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 760.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 39.Art. 41.