Art. 38. Brak obowiązku ponoszenia nakładów przez konsumenta

Jeżeli umowa timeshare nie stanowi inaczej, konsument nie jest obowiązany do ponoszenia nakładów na miejsce zakwaterowania oraz na inne obiekty udostępniane mu na podstawie tej umowy.

Komentarz do Art. 38.

Przepis określa, kto ponosi nakłady związane z miejscem zakwaterowania oraz innymi obiektami udostępnianymi konsumentowi na podstawie umowy timeshare. Jego podstawową zasadą jest to, że konsument nie ma obowiązku ponoszenia takich nakładów. Reguła ta obejmuje zarówno miejsce zakwaterowania, jak i inne obiekty objęte udostępnieniem w ramach tej samej umowy.

Zasada ma charakter względny, ponieważ działa tylko wtedy, gdy umowa timeshare „nie stanowi inaczej”. Oznacza to, że treść umowy może odmiennie uregulować obowiązek ponoszenia nakładów. W konsekwencji samo zawarcie umowy timeshare nie przesądza jeszcze, że konsument w każdym przypadku będzie zwolniony z tego obowiązku. Znaczenie ma także to, czy umowa zawiera postanowienie modyfikujące regułę wskazaną w przepisie.

Praktycznie przepis ustanawia domyślne rozłożenie obowiązku finansowego, korzystne dla konsumenta, ale pozostawia stronom możliwość przyjęcia innego rozwiązania w umowie. Zakres tej zasady jest ograniczony do nakładów na miejsce zakwaterowania i na inne obiekty udostępniane na podstawie umowy. Przepis nie określa natomiast innych obowiązków stron ani nie wskazuje, jakie dokładnie nakłady mogą wystąpić. Przy ocenie obowiązku konsumenta kluczowe są więc dwa elementy: związek nakładów z udostępnianym miejscem lub obiektem oraz treść zawartej umowy.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2011 r. poz. 1370.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

konsumenci

umowy

Art. 37.Art. 39.