Art. 6. Oczywista bezzasadność powództwa

Jeżeli w sprawie, o której mowa w art. 1 ust. 1, z treści pozwu i załączników oraz okoliczności dotyczących sprawy, a także faktów, o których mowa w art. 228 Kodeksu postępowania cywilnego, wynika oczywista bezzasadność powództwa, stosuje się odpowiednio przepisy art. 191¹ § 2–4 oraz art. 391¹ Kodeksu postępowania cywilnego ze zmianami wynikającymi z ustawy.

Komentarz do Art. 6.

Przepis określa szczególną regułę postępowania w sprawie, o której mowa w art. 1 ust. 1, gdy już na podstawie pozwu i jego załączników można stwierdzić oczywistą bezzasadność powództwa. Przy ocenie tej przesłanki uwzględnia się nie tylko samą treść pozwu i dołączone dokumenty, lecz także okoliczności dotyczące sprawy oraz fakty, o których mowa w art. 228 Kodeksu postępowania cywilnego. Oznacza to, że podstawą zastosowania przepisu jest ocena dostępnych na tym etapie informacji, bez potrzeby ograniczania się wyłącznie do twierdzeń zawartych w pozwie.

Jeżeli z tych materiałów i okoliczności wynika oczywista bezzasadność powództwa, zastosowanie znajdują odpowiednio przepisy art. 191¹ § 2-4 oraz art. 391¹ Kodeksu postępowania cywilnego. Przepis nie nakazuje więc stosowania tych regulacji wprost, lecz odsyła do nich z uwzględnieniem zmian wynikających z ustawy. Zakres odesłania obejmuje wyłącznie wskazane jednostki redakcyjne, czyli art. 191¹ § 2-4 oraz art. 391¹.

Znaczenie praktyczne tej regulacji polega na powiązaniu oceny oczywistej bezzasadności powództwa z określonymi rozwiązaniami proceduralnymi. Kluczowe są dwa elementy: sprawa musi należeć do kategorii wskazanej w art. 1 ust. 1, a bezzasadność powództwa musi wynikać z pozwu, załączników, okoliczności sprawy lub wskazanych faktów. Dopiero łączne spełnienie tych warunków uruchamia odesłanie do wymienionych przepisów.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 830.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 5.Art. 7.