Art. 54. Warunki mianowania na stopnie

1. Mianowanie na stopnie podoficerskie Straży Granicznej lub na stopnie chorążych Straży Granicznej jest uzależnione od pozytywnej opinii służbowej i zajmowanego stanowiska służbowego, a ponadto na pierwszy stopień:

1) podoficera - od ukończenia szkoły podoficerskiej lub ukończenia nauki w zakresie, o którym mowa w art. 37b ust. 1a pkt 2;

2) chorążego - od ukończenia szkoły chorążych lub ukończenia nauki w zakresie, o którym mowa w art. 37b ust. 1a pkt 3.

2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach można mianować na pierwszy stopień podoficerski Straży Granicznej lub na stopień chorążego Straży Granicznej funkcjonariusza, mimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2.

Komentarz do Art. 54.

Przepis określa warunki mianowania funkcjonariusza Straży Granicznej na stopnie podoficerskie oraz na stopnie chorążych. Dotyczy zarówno uzyskania pierwszego stopnia podoficerskiego, jak i pierwszego stopnia chorążego, a także mianowania na kolejne stopnie w tych grupach.

Podstawą mianowania są dwa elementy wspólne dla obu kategorii: pozytywna opinia służbowa oraz zajmowane stanowisko służbowe. Oznacza to, że samo ukończenie odpowiedniej nauki nie wystarcza do mianowania, jeżeli nie jest spełniony któryś z tych warunków.

Dodatkowe wymagania dotyczą pierwszego stopnia. Mianowanie na pierwszy stopień podoficerski jest uzależnione od ukończenia szkoły podoficerskiej albo ukończenia nauki w zakresie wskazanym w art. 37b ust. 1a pkt 2. Natomiast mianowanie na stopień chorążego wymaga ukończenia szkoły chorążych albo ukończenia nauki w zakresie wskazanym w art. 37b ust. 1a pkt 3. Przepis wiąże więc pierwszy stopień z określonym przygotowaniem zawodowym, przy czym przewiduje alternatywę między ukończeniem właściwej szkoły a ukończeniem określonego zakresu nauki.

Ustęp 2 wprowadza wyjątek od wymogu ukończenia odpowiedniej szkoły lub nauki. W szczególnie uzasadnionych przypadkach funkcjonariusz może zostać mianowany na pierwszy stopień podoficerski albo na stopień chorążego mimo niespełnienia warunku wymienionego w ust. 1 pkt 1 lub 2. Przepis nie definiuje tych przypadków ani nie wskazuje dodatkowej procedury ich oceny. W praktyce regulacja łączy zwykły tryb mianowania z możliwością odstąpienia od wymogu edukacyjnego w sytuacjach uznanych za szczególnie uzasadnione.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 915.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 53.Art. 55.