Art. 43. Zawieszenie w czynnościach służbowych

1. Funkcjonariusza zawiesza się w czynnościach służbowych na okres nie dłuższy niż 3 miesiące w razie jego tymczasowego aresztowania lub wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe umyślne. Jeżeli okres tymczasowego aresztowania jest dłuższy niż 3 miesiące, zawieszenie ulega z mocy prawa przedłużeniu do czasu zakończenia tymczasowego aresztowania.

2. Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego albo przestępstwo skarbowe nieumyślne lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy.

2a. W razie wniesienia przeciwko funkcjonariuszowi aktu oskarżenia określonego w art. 55 § 1 Kodeksu postępowania karnego przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.

3a. (uchylony)

4. (uchylony)

Komentarz do Art. 43.

Przepis określa zasady zawieszania funkcjonariusza Straży Granicznej w czynnościach służbowych w związku z postępowaniem karnym, postępowaniem dotyczącym przestępstwa skarbowego albo postępowaniem dyscyplinarnym. Zawieszenie oznacza czasowe odsunięcie funkcjonariusza od wykonywania czynności służbowych, a jego zastosowanie zależy od rodzaju sprawy i przewidzianych w przepisie przesłanek.

Obligatoryjne zawieszenie następuje w razie tymczasowego aresztowania funkcjonariusza albo wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego dotyczącego przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego lub umyślnego przestępstwa skarbowego. Co do zasady zawieszenie może trwać nie dłużej niż 3 miesiące. Jeżeli tymczasowe aresztowanie trwa dłużej, zawieszenie przedłuża się z mocy prawa do czasu zakończenia aresztowania.

Fakultatywne zawieszenie jest możliwe w razie wszczęcia postępowania dotyczącego przestępstwa nieumyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, nieumyślnego przestępstwa skarbowego albo postępowania dyscyplinarnego. Musi być ono celowe ze względu na dobro postępowania lub dobro służby, a jego podstawowy okres nie może przekroczyć 12 miesięcy. Te same zasady stosuje się odpowiednio w razie wniesienia aktu oskarżenia określonego w art. 55 § 1 Kodeksu postępowania karnego.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia może zostać przedłużony do czasu ukończenia postępowania karnego. Ustępy 3a i 4 zostały uchylone. Przepis wyznacza więc zarówno sytuacje, w których zawieszenie jest konieczne, jak i takie, w których zależy ono od celowości tego środka, oraz określa maksymalne okresy jego trwania i możliwość dalszego przedłużenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 915.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 42a.Art. 43a.