Art. 2. Ustrój i niezależność Kościoła

1. Kościół rządzi się w swoich sprawach wewnętrznych przepisami Prawa Wewnętrznego, swobodnie wykonując swoje funkcje i cele.

2. Prawo Wewnętrzne, o którym mowa w ust. 1, jest uchwalane przez Synod Kościoła.

3. Kościół jest samodzielny i niezależny od jakiejkolwiek pozakrajowej władzy duchownej i świeckiej.

4. Wypełniając swoje funkcje Kościół może współdziałać z innymi kościołami w kraju i za granicą, należeć do krajowych organizacji międzykościelnych, a także międzynarodowych organizacji wyznaniowych i międzywyznaniowych.

5. Kościół może otaczać opieką duszpasterską współwyznawców spośród osób innych narodowości zamieszkałych bądź przebywających czasowo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz do Art. 2.

Przepis określa podstawowe zasady organizacji i samodzielnego działania Kościoła Ewangelicko-Reformowanego. W sprawach wewnętrznych Kościół kieruje się własnymi przepisami, określonymi jako „Prawo Wewnętrzne”, oraz swobodnie wykonuje swoje funkcje i realizuje swoje cele. Oznacza to, że regulacja wewnętrznego funkcjonowania Kościoła opiera się na jego własnym porządku normatywnym.

Prawo Wewnętrzne uchwala Synod Kościoła. Przepis wskazuje więc organ odpowiedzialny za ustanawianie tych zasad, nie określając w tym miejscu szczegółowego trybu ich uchwalania ani zakresu poszczególnych regulacji.

Istotnym elementem przepisu jest potwierdzenie, że Kościół jest samodzielny i niezależny od każdej pozakrajowej władzy duchownej i świeckiej. Samodzielność dotyczy jego spraw wewnętrznych oraz wykonywania funkcji i celów, a niezależność została sformułowana szeroko, bez ograniczenia do jednego rodzaju władzy.

Przepis dopuszcza także współdziałanie Kościoła z innymi kościołami, zarówno w kraju, jak i za granicą. Kościół może ponadto należeć do krajowych organizacji międzykościelnych oraz do międzynarodowych organizacji wyznaniowych i międzywyznaniowych. Współpraca i członkostwo w takich organizacjach są przedstawione jako możliwości służące wypełnianiu funkcji Kościoła, a nie jako obowiązki.

Znaczenie praktyczne ma również możliwość sprawowania opieki duszpasterskiej nad współwyznawcami innych narodowości, którzy mieszkają w Polsce albo przebywają na jej terytorium czasowo. Przepis obejmuje więc także osoby niebędące obywatelami polskimi, o ile należą do tego samego wyznania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 483.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 1.Art. 3.