Art. 1. Stosunek państwa do Kościoła

1. Ustawa określa zasady stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej „Kościołem”, w tym jego sytuację prawną i majątkową.

2. W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się przepisy powszechnie obowiązujące.

3. Zmiany niniejszej ustawy wymagają uprzedniej opinii Konsystorza Kościoła.

Komentarz do Art. 1.

Przepis wyznacza podstawowy zakres ustawy, wskazując, że reguluje ona stosunek Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczypospolitej Polskiej. Dla uproszczenia dalszych regulacji Kościół został określony jako „Kościół”. Ustawa obejmuje nie tylko ogólne relacje między Państwem a Kościołem, lecz także jego sytuację prawną i majątkową, a więc kwestie związane z jego statusem oraz sprawami majątkowymi.

Ustęp 2 wprowadza regułę uzupełniającą. Jeżeli dana sprawa nie została uregulowana w tej ustawie, zastosowanie mają przepisy powszechnie obowiązujące. Oznacza to, że ustawa nie obejmuje wszystkich możliwych zagadnień dotyczących Kościoła, a w zakresie pozostawionym poza jej regulacją należy sięgać do innych przepisów mających powszechne zastosowanie. Przepis nie wskazuje jednak konkretnych regulacji, które miałyby znaleźć zastosowanie w poszczególnych sprawach.

Ustęp 3 określa szczególny wymóg dotyczący zmian ustawy. Przed dokonaniem zmiany konieczne jest uzyskanie uprzedniej opinii Konsystorza Kościoła. Opinia ta powinna więc poprzedzać procedowanie zmian, choć sam przepis nie określa jej formy, treści ani skutków. W praktyce art. 1 pełni funkcję przepisu ogólnego: wskazuje przedmiot ustawy, ustanawia sposób uzupełniania jej regulacji oraz określa wymóg poprzedzający jej zmianę.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 483.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.