Art. 26. Ochrona kościelnego dziedzictwa kultury

Instytucje państwowe, samorządowe i kościelne współdziałają w ochronie, konserwacji, udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury kościelnej i sztuki sakralnej oraz ich dokumentacji, muzeów, archiwów i bibliotek będących własnością kościelną, a także dzieł kultury i sztuki o motywach religijnych, stanowiących ważną część dziedzictwa kultury.

Komentarz do Art. 26.

Przepis określa zasadę współdziałania instytucji państwowych, samorządowych i kościelnych w obszarze ochrony dziedzictwa związanego z Kościołem. Współdziałanie obejmuje cztery rodzaje działań: ochronę, konserwację, udostępnianie oraz upowszechnianie.

Zakres przepisu dotyczy przede wszystkim zabytków architektury kościelnej i sztuki sakralnej, a także ich dokumentacji. Obejmuje również muzea, archiwa i biblioteki będące własnością kościelną. Osobno wskazano dzieła kultury i sztuki o motywach religijnych, jeżeli stanowią ważną część dziedzictwa kultury.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu wspólnej odpowiedzialności różnych rodzajów instytucji za zachowanie, utrwalanie i udostępnianie tych zasobów. Ochrona nie ogranicza się więc do samych obiektów, lecz obejmuje także dokumentację oraz zbiory przechowywane w muzeach, archiwach i bibliotekach. Udostępnianie i upowszechnianie wskazują natomiast, że dziedzictwo to powinno być nie tylko zabezpieczane i konserwowane, ale również dostępne oraz prezentowane szerszemu gronu. Przepis łączy tym samym ochronę zabytków i zasobów kościelnych z ich znaczeniem dla dziedzictwa kultury.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 2616.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 25.Art. 27.