Art. 25. Publikacje i środki przekazu

1. Kościół ma prawo swobodnego drukowania, wydawania i rozpowszechniania wszelkich publikacji związanych z jego posłannictwem.

2. Kościół ma prawo do posiadania i używania własnych środków społecznego przekazu na podstawie odrębnych przepisów.

3. Kościół ma prawo do emitowania w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństw oraz własnych programów religijno-moralnych i kulturalnych.

4. Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 3, regulują umowy z właściwymi jednostkami publicznej radiofonii i telewizji.

Komentarz do Art. 25.

Przepis określa uprawnienia Kościoła w zakresie działalności wydawniczej, posiadania własnych środków społecznego przekazu oraz obecności w publicznych mediach. Obejmuje zarówno samodzielne rozpowszechnianie treści związanych z jego posłannictwem, jak i emitowanie nabożeństw oraz programów o określonej tematyce.

W ust. 1 przyznano Kościołowi prawo swobodnego drukowania, wydawania i rozpowszechniania wszelkich publikacji związanych z jego posłannictwem. Zakres tego uprawnienia jest szeroki, ale przepis wiąże go z tematyką wynikającą z religijnego charakteru działalności Kościoła.

Ust. 2 dotyczy własnych środków społecznego przekazu. Kościół może je posiadać i używać, jednak odbywa się to na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że sam przepis przyznaje uprawnienie, natomiast szczegółowe zasady korzystania z takich środków pozostawia innym regulacjom.

Ust. 3 pozwala Kościołowi emitować w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństwa oraz własne programy religijno-moralne i kulturalne. Przepis wskazuje więc zarówno rodzaje treści, które mogą być emitowane, jak i miejsce ich rozpowszechniania, czyli publiczne środki masowego przekazu.

Zgodnie z ust. 4 sposób realizacji uprawnień dotyczących emisji określają umowy zawierane z właściwymi jednostkami publicznej radiofonii i telewizji. W praktyce oznacza to, że samo przyznanie prawa do emisji nie zastępuje uzgodnienia warunków jego wykonywania. Retrograniczne znaczenie przepisu polega na wyraźnym uregulowaniu podstaw działalności medialnej Kościoła, przy jednoczesnym rozdzieleniu prawa do emisji od szczegółowego sposobu jego realizacji.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 2616.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 24.Art. 26.