Art. 6. Niezawisłość sędziego Trybunału

Sędzia Trybunału w sprawowaniu swojego urzędu jest niezawisły i podlega tylko Konstytucji.

Komentarz do Art. 6.

Przepis określa podstawową zasadę wykonywania urzędu przez sędziego Trybunału. Stanowi, że sędzia w sprawowaniu swojego urzędu jest niezawisły, a więc jego status przy wykonywaniu funkcji opiera się na samodzielności właściwej dla tego urzędu. Jednocześnie przepis wskazuje jedyne źródło, któremu sędzia w tym zakresie podlega, czyli Konstytucję.

Istotne jest powiązanie obu elementów. Niezawisłość nie została ujęta jako zasada odnosząca się do dowolnej aktywności sędziego, lecz wyraźnie do „sprawowania swojego urzędu”. Oznacza to, że przepis koncentruje się na wykonywaniu funkcji sędziego Trybunału. W tym obszarze wyznacza szczególną pozycję sędziego oraz wskazuje konstytucyjną podstawę jego działania.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na ustanowieniu reguły, według której wykonywanie urzędu przez sędziego powinno być oceniane przez pryzmat jego niezawisłości i podlegania Konstytucji. Przepis nie wymienia innych aktów, organów ani osób, którym sędzia miałby podlegać w sprawowaniu urzędu. Nie określa także szczegółowych mechanizmów zapewniania niezawisłości ani konsekwencji jej naruszenia. Jego funkcją jest zatem wyrażenie generalnej zasady dotyczącej statusu sędziego Trybunału podczas wykonywania powierzonej mu funkcji.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2016 r. poz. 2073.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

konstytucja

Art. 5.Art. 7.