Art. 42. Ustanowienie i status ambasadora specjalnego przedstawiciela

1. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może ustanowić ambasadora – specjalnego przedstawiciela Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do zadań z zakresu polityki zagranicznej.

2. Ambasador – specjalny przedstawiciel Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej nie wchodzi w skład służby zagranicznej.

Komentarz do Art. 42.

Przepis określa zasady ustanowienia ambasadora będącego specjalnym przedstawicielem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Funkcja ta może zostać ustanowiona przez Prezydenta, co oznacza, że przepis przyznaje mu w tym zakresie uprawnienie, a nie nakłada obowiązku powołania takiego przedstawiciela. Zakres jego zadań został określony jako zadania z zakresu polityki zagranicznej.

Kluczowe znaczenie ma szczególny status tej funkcji. „Ambasador - specjalny przedstawiciel Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej” nie wchodzi w skład służby zagranicznej. Przepis wyraźnie oddziela więc tę funkcję od struktury służby zagranicznej, mimo że dotyczy ona wykonywania zadań związanych z polityką zagraniczną. Samo określenie „ambasador” nie oznacza w tym przypadku przynależności do służby zagranicznej, ponieważ ustawa wprost wyłącza taką możliwość.

W praktyce art. 42 tworzy podstawę do ustanowienia przez Prezydenta odrębnego, specjalnego przedstawiciela do realizacji wskazanych przez niego zadań z zakresu polityki zagranicznej. Jednocześnie przepis jasno wyznacza granicę organizacyjną tej funkcji, ustanawiając ją poza służbą zagraniczną. Pozycja takiego ambasadora wynika z decyzji o jego ustanowieniu oraz z powierzenia mu zadań w określonej dziedzinie, ale nie obejmuje włączenia do służby zagranicznej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2021 r. poz. 464.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 41.Art. 42a.