Art. 70a. Grupy odbiorców końcowych i obliczanie opłaty mocowej

1. Na potrzeby obliczenia wysokości opłaty mocowej należnej od odbiorców końcowych, w zależności od wielkości różnicy średniego zużycia energii elektrycznej w godzinach, o których mowa w art. 74 ust. 4 pkt 2, w okresie kwalifikacji, i średniego zużycia energii elektrycznej w godzinach innych niż godziny, o których mowa w art. 74 ust. 4 pkt 2, w dni robocze od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy, w okresie kwalifikacji, wyróżnia się następujące grupy odbiorców końcowych:

1) odbiorca końcowy K1 – w przypadku gdy wielkość różnicy wynosi mniej niż 5 %;

2) odbiorca końcowy K2 – w przypadku gdy wielkość różnicy wynosi nie mniej niż 5 % i mniej niż 10 %;

3) odbiorca końcowy K3 – w przypadku gdy wielkość różnicy wynosi nie mniej niż 10 % i mniej niż 15 %;

4) odbiorca końcowy K4 – w przypadku gdy wielkość różnicy wynosi nie mniej niż 15 % albo gdy wolumen energii elektrycznej pobranej z sieci lub dostarczonej linią bezpośrednią, i zużytej w godzinach innych niż godziny, o których mowa w art. 74 ust. 4 pkt 2, w dni robocze od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy, w okresie kwalifikacji, wynosi 0,000 MWh.

2. Różnicę średniego zużycia energii elektrycznej w godzinach, o których mowa w art. 74 ust. 4 pkt 2, w okresie kwalifikacji, i średniego zużycia energii elektrycznej w godzinach innych niż godziny, o których mowa w art. 74 ust. 4 pkt 2, w dni robocze od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy, w okresie kwalifikacji, oblicza się zgodnie z wzorem: ∆s = ( −1) ∙100 % gdzie poszczególne symbole oznaczają: ∆s – różnicę średniego zużycia energii elektrycznej w godzinach, o których mowa w art. 74 ust. 4 pkt 2, w okresie kwalifikacji, i średniego zużycia energii elektrycznej w godzinach innych niż godziny, o których mowa w art. 74 ust. 4 pkt 2, w dni robocze od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy, w okresie kwalifikacji, n – godzinę przypadającą na godziny, o których mowa w art. 74 ust. 4 pkt 2, w okresie kwalifikacji, N – liczbę godzin przypadającą na godziny, o których mowa w art. 74 ust. 4 pkt 2, w okresie kwalifikacji, m – godzinę przypadającą w godzinach innych niż godziny, o których mowa w art. 74 ust. 4 pkt 2, w dni robocze od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy, w okresie kwalifikacji, M – liczbę godzin przypadających w godzinach innych niż godziny, o których mowa w art. 74 ust. 4 pkt 2, w dni robocze od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy, w okresie kwalifikacji, Z – wolumen energii elektrycznej pobranej z sieci lub dostarczonej linią bezpośrednią, i zużytej przez odbiorcę końcowego w godzinie n, wyrażony w MWh, z dokładnością do trzech miejsc po przecinku, Z – wolumen energii elektrycznej pobranej z sieci lub dostarczonej linią bezpośrednią, i zużytej przez odbiorcę końcowego w godzinie m, wyrażony w MWh, z dokładnością do trzech miejsc po przecinku.

3. Za okres kwalifikacji, o którym mowa w ust. 1 i 2, uznaje się 24 godziny od godziny 0.00 do godziny 23.59 włącznie.

4. Wysokość opłaty mocowej pobieranej od odbiorców końcowych oblicza się zgodnie z wzorem: W = A ∙Z ∙S gdzie poszczególne symbole oznaczają: W – wysokość opłaty mocowej pobieranej od odbiorców końcowych, wyrażoną w zł, z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, A – współczynnik, o którym mowa w ust. 5, Z – ilość energii elektrycznej pobranej z sieci lub dostarczonej linią bezpośrednią, i zużytej, w okresie kwalifikacji, przez odbiorcę końcowego w godzinach przypadających na godziny, o których mowa w art. 74 ust. 4 pkt 2, wyrażoną w MWh, z dokładnością do trzech miejsc po przecinku, S – stawkę opłaty mocowej, o której mowa w art. 74 ust. 11.

5. Współczynnik A wynosi:

1) 0,17 dla odbiorców końcowych K1 (A);

2) 0,50 dla odbiorców końcowych K2 (A);

3) 0,83 dla odbiorców końcowych K3 (A);

4) 1 dla odbiorców końcowych K4.

Komentarz do Art. 70a.

Przepis określa sposób ustalania grup odbiorców końcowych oraz obliczania opłaty mocowej na podstawie profilu ich zużycia energii elektrycznej. Klasyfikacja zależy od różnicy między średnim zużyciem w godzinach wskazanych w art. 74 ust. 4 pkt 2 a średnim zużyciem w pozostałych godzinach dni roboczych, od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy, w okresie kwalifikacji.

Wyróżniono cztery grupy:

K1, gdy różnica jest mniejsza niż 5%,
K2, gdy wynosi co najmniej 5%, ale mniej niż 10%,
K3, gdy wynosi co najmniej 10%, ale mniej niż 15%,
K4, gdy wynosi co najmniej 15% albo gdy zużycie w pozostałych godzinach wynosi 0,000 MWh.

Różnicę oblicza się według wzoru określonego w ust. 2. Uwzględnia on między innymi wolumen energii pobranej z sieci lub dostarczonej linią bezpośrednią, zużytej w poszczególnych godzinach, oraz liczbę godzin przypadających na oba porównywane okresy. Wolumeny podaje się z dokładnością do trzech miejsc po przecinku. Okres kwalifikacji obejmuje 24 godziny, od godziny 0.00 do 23.59 włącznie.

Wysokość opłaty mocowej oblicza się jako iloczyn współczynnika przypisanego do grupy, ilości energii zużytej w godzinach wskazanych w art. 74 ust. 4 pkt 2 oraz stawki opłaty mocowej, o której mowa w art. 74 ust. 11. Współczynnik wynosi odpowiednio 0,17 dla K1, 0,50 dla K2, 0,83 dla K3 i 1 dla K4. Oznacza to, że wysokość opłaty zależy zarówno od zakwalifikowania odbiorcy do konkretnej grupy, jak i od ilości energii zużytej w określonych godzinach. Wynik podaje się w złotych z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 9.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 70.Art. 70b.