Art. 11. Powołanie Rzecznika Finansowego

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw instytucji finansowych, powołuje Rzecznika Finansowego, zwanego dalej „Rzecznikiem”.

Komentarz do Art. 11.

Art. 11 określa sposób powołania Rzecznika Finansowego oraz wskazuje organy uczestniczące w tej czynności. Zgodnie z przepisem Rzecznika powołuje Prezes Rady Ministrów, jednak czyni to na wniosek ministra właściwego do spraw instytucji finansowych. Oznacza to, że przepis łączy uprawnienie do dokonania powołania z obowiązkiem wcześniejszego wystąpienia z wnioskiem przez wskazanego ministra.

Regulacja wyraźnie rozdziela role obu organów. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych składa wniosek, natomiast Prezes Rady Ministrów dokonuje powołania. Sam przepis nie określa dalszych elementów procedury, takich jak wymagania wobec osoby powoływanej, czas pełnienia funkcji ani tryb jej odwołania. Przedmiotem tej regulacji jest wyłącznie wskazanie podmiotu właściwego do powołania oraz warunku w postaci wniosku ministra.

W końcowej części przepisu wprowadzono skróconą nazwę „Rzecznik”. Ma ona służyć oznaczaniu Rzecznika Finansowego w dalszych przepisach ustawy. Znaczenie praktyczne art. 11 polega na jednoznacznym określeniu, kto inicjuje powołanie, a kto podejmuje ostateczną czynność powołania, co porządkuje kompetencje organów w tym zakresie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1348.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 10.Art. 12.